Ideas about gender play a greater role in violence against women than is recognized, say Djoeke Ardon and Hilde Bakker of the Movisie knowledge institute. In a conversation about feminism, masculinity and blind spots, they show how persistent gender norms are. “We need to think differently about gender as an organizing principle in our society.”

Gender is still underexposed in the Netherlands. While in the case of intimidation, violence or murder, it is enlightening to look at the gender norms that underlie them, according to Djoeke Ardon (33) and Hilde Bakker (67) of Movisie, the knowledge institute for tackling social issues.

Bakker was an expert in the field of tackling domestic and sexual violence for 43 years, she retired in November. Ardon works at Movisie as a researcher and project leader on gender and gender-based violence. Two generations working on the same theme based on similar ideas.

They do have different motivations. Inequality was an important issue for Bakker and she was confronted with it early on, including in her own family. “My brothers had much more freedom and rights than I did. I always protested against that.” After her studies, she became an activist and was put on the path of feminist care by her supervisor. This is how she ended up in a sheltered home, among other things. “And with the theme of domestic violence.”

Ardon: “I grew up in a family where no one adhered to how you should behave as a man or as a woman. My mother was a director, my father a househusband. People thought it was strange that my mother worked and my father did the laundry.”

Bakker and Ardon’s common denominator is their research into violence against women and LGBTI people. Ardon: “For me, violence has a lot to do with how people in the Netherlands think about the differences between men and women.”

What do the Dutch think about that?

Ardon: “We have the self-image of an emancipated country. But many women still work part-time. The share of men in care – including unpaid care for children – is small. And there is still no gender equality in political and managerial positions. Women still earn less than men for the same work. Professions that are practiced by relatively many women receive lower salaries than professions in which many men work.”

Compared to the past, things are getting better, right?

Bakker: “At one point there was an increase in working women. Women had more education and generally did better at school than men. A larger group is economically independent, compared to decades ago. But when women have children, they often lose a working day, men do not. And the common idea is still that mothers take better care of the children – and women often think so too, don’t they.”

Ardon: “I do think that women have greatly expanded their options. But if you look at men and the caring, the unpaid work: it has remained much more unequal. Their emancipation is lagging behind in that area.”

Bakker: “The ‘daddy day’ is filled with fun activities. No laundry or cleaning the toilet.”

Young people seem to be becoming more conservative in their image of men and women. Do you see that too? And what causes that?

Ardon: “We can’t say for the Netherlands yet, but European research shows that young people do indeed think more conservatively. We suspect that it has to do with media consumption. For the first time, you see that boys consume different media than girls. In the past, everyone read the HitkrantFor example, now the Instagram feed is so personalized and boys see different content. About crypto, self-improvement or going to the gym, for example. Content for boys by boys.

“Our biggest question is: why are boys attracted to the misogynistic manosphere [online groepen van mannen en jongens die zich verenigen rond onder meer misogynie en antifeminisme]? It is a response to emancipation and the misunderstanding that this comes at the expense of boys and men. That now feels too much like a threat, because we have not sufficiently explained to boys that equality can also benefit them. They too will have much more freedom if we overturn gender roles. But maybe we don’t explain that enough, and we still convey it too much as: you have to help us.

“And I believe that we have not paid enough attention to the challenges that boys and men face. These arise partly from masculinity norms, which impose all kinds of expectations on them, such as not expressing your emotions. At the same time, we see that boys have less good friendships and do less well at school. By talking about male privileges and ‘toxic masculinity’, boys may have experienced insufficient support in their struggles.”

Was emancipation too focused on women?

Ardon: “Men also suffer from gender norms, all those ideas about how you should behave. They feel that feminism is at their expense. And that is what the manosphere responds to.”

Bakker: “Once you are in such a… loop it is very difficult to get out of there. Fortunately, at the same time you see much more openness in society. And the queer community has grown.

“We have had a very feminist struggle. There were male fighters, but they only formed a small vanguard. In retrospect you think: perhaps we should have involved the men earlier. But it also came from the men to a minimum, that they said: we need more caring fathers and must promote equality. This now seems to have created a gap. Nowadays it is the case – fortunately – that an increasingly larger and broader group of men are actively committed to equality and fight against violence against women and queer people.”

The Netherlands received last year a tap on the fingers of a supervisory body of the Council of Europe, because it has structural shortcomings in tackling violence against women. According to the Council, both the judiciary and agencies such as Veilig Thuis too often treat domestic violence as a conflict between two equals rather than as an abuse of power.

How has attention to violence against women developed?

Bakker: “More than forty years ago it was not really seen as an issue. It was certain feminist groups and shelters that denounced it. Then it was seen as an individual problem. Moreover, the blame was often placed on women. We took many actions. We provided a lot of information. Only then did attention come to it. At a certain point the term ‘domestic violence’ was introduced. That was a gender-neutral term, which we were not happy with.”

Ardon: “The focus on gender and gender norms that played a role in it disappeared a bit.”

Bakker: “Then it became: men can also be victims. And that is true, but never to the same extent as women.”

Ardon: “And even if men are victims, it is important to see the gender dynamics. You have to be very aware of how gender, its relationships and ideas about it play a role in violence. For example, people who have stronger gender norms, and therefore have stronger ideas about how men and women should behave, commit violence more often.”

Every so often there is more attention to violence against women, such as last summer after the murder of seventeen-year-old Lisa from Abcoude.

Ardon: “After that, it quickly became about bushes that need to be removed from public spaces, or about more street lighting and apps that should make it safer for women to walk on the street. The responsibility is thus placed on women. We are not talking about: okay, but who does this? Because by focusing on those peripheral issues, you reaffirm…”

Bakker: “… that men can’t help it: that’s just the way they are. And that’s really passé. Of course, it is also more difficult and persistent to get men to look at themselves, at their behavior, their sexism and perhaps also their violence. At how they cross boundaries – also in relationships and during sex. But that’s where we have to go. Otherwise nothing will change.”

Ardon: “We really need to think differently about gender as an organizing principle in our society.”

How can we deal with this better?

Ardon: “We must dare to look at our norms and values ​​and our culture. These are the basis for intimidation and sexual violence against women and LGBTI people. Instead, it is about lighting and pepper spray. That does not solve the problem.”

https://archive.vn/24mZi

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/01/06/mannen-hebben-het-gevoel-dat-feminisme-ten-koste-gaat-van-hen-en-daar-speelt-de-manosphere-op-in-a4916546#/

Posted by Chaimasala

12 Comments

  1. TheActualAWdeV on

    ik kan hun verhaal goed volgen. Lijkt mij een klassiek staaltje ‘patriarchy harms everybody’.

  2. Noem mij maar gerust een boerenpummel maar wat is in vredesnaam een manosphere. Klinkt als iets waarvoor je op twitter moet zitten om te begrijpen.
    Eigenlijk zegt deze hele discussie mij heel weinig.

  3. Additional-Bee1379 on

    Je kan wel zeggen dat feminisme niet ten koste gaat van mannen maar als je zaken zoals voorkeursbeleid invoert waar mannen geweigerd worden voor posities vanwege hun geslacht dan wordt dat een hele moeilijke boodschap om te verkopen. 

  4. Je komt hier nooit uit, want het internet wil 1 antwoord. ‘Ja’, of ‘nee’.

    In de werkelijkheid gaat het idee en veel van feminisme niet ten koste van mannen. In de praktijk gebeurd dat soms wel, vooral met de vrij extreme opvattingen, zoals het idee dat mannen verantwoordelijk zijn voor het gedrag van andere mannen.

    Feminisme gaat om gelijkheid, in principe. Sommige ideeën van tegenwoordig proberen juist ongelijkheid te creëren, maar worden wel feminisme genoemd.

    En dat laat je los op mensen die dus 1 antwoord willen hebben: ‘ja’, of ‘nee’. Die horen dat en concluderen dus ‘ja, het gaat te koste van mij’.

  5. Bestaan er überhaupt artikels die ooit vrouwen verantwoordelijk houden voor iets of is verantwoordelijkheid een mannen ding?

  6. Ik moet altijd denken aan het verhaal van een psycholoog voor de oorlog. Ik ben de naam even kwijt. Hij was fervent tegen geweld tegen vrouwen en leerde mannen aan te communiceren wat ze wilden.
    De mannen toonden bereidheid aan om inderdaad welwillend te leren en te communiceren. 
    Echter stuk voor stuk gingen ze terug naar hun vrouw thuis te slaan. De conclusie was dat als ze communiceerden, ze een weerwoord of een “nee” kregen. Bij slaan, werd er gedaan wat ze commandeerden. Slaan werkt dus beter. 

    In geen enkel greintje besef maakt het dus wat uit inherent voor deze mannen, die voor de tijdsgeest zelfs progressief waren, dat hun vrouw een volledig persoon is. 
    Het maakt hen niet uit dat ze een ander als huisdier behandelen, en dan zelfs niet eens zoals het moet. Het is voor deze mannen in hun idee een bangmaidmoeder die ze nu niet meer kunnen krijgen, en dat is wat er van hen is afgenomen.

    Nb. Dat deze manosphere types altijd een situatie voorstellen dat een relatie draait rond het uitwisselen van werk. “ik geld, jij werk”. Niet te vergeten dat vrouwen ook gewoon werken en evenveel verdienen, waar vaak wordt gedaan alsof het zelfs leefbaar is tegenwoordig om van 1 inkomen te leveren. Echter is dat een heel andere vraag of insteek dan “ik zou samen graag een mooi leven willen opbouwen met eventueel kinderen”. Het is vrij tekenend dat dat niet de manier is hoe deze soort mannen communiceren. 

  7. Ik ben een beetje klaar met het idee dat antifeminisme alleen maar van mannen komt. Ik (man) noem mezelf feminist, maar als ik aan vrouwen vraag of zij hetzelfde doen, zegt 2/3e “nee” (blijkt ook uit statistieken). Misschien is wat deze (vrijwel altijd hoogopgeleide) vrouwen belangrijk vinden toch niet zo universeel als ze zelf denken.

    En welke emancipatie hebben we het over? Het streven naar financiële onafhankelijkheid door vrouwen de arbeidsmarkt te laten betreden is voor veel vrouwen een deceptie gebleken, omdat het salarissen heeft doen kelderen en je jezelf als alleenstaande vrouw (of man) maar moeilijk kan emanciperen op €10 per uur, en al helemaal in bijvoorbeeld de VS. Geen wonder dus dat vrouwen daar nog steeds vooral op zoek zijn naar een rijke vent.

    Tel daar bij op dat vrouwen massaal dezelfde 10% mannen met elkaar delen via dating apps en vervolgens columns in het AD schrijven met de titel, en ik citeer: “Mannen zijn emotionele golddiggers.” Nee, je valt gewoon op eikels. Het zou ondenkbaar zijn dat mannen nog zo over vrouwen praten.

    Bij mij is de grens van met het vingertje wijzen inmiddels wel een beetje bereikt. Kijk ff naar jezelf.

    Edit: Het spreekt hopelijk voor zich dat huiselijk geweld vreselijk is en bestreden moet worden. Maar het lijkt me waanzin om dat “feminisme” te noemen en niet gewoon gezond verstand of menselijkheid.

  8. NotMeInParticular on

    > Want door je te richten op die randzaken, bevestig je weer…”

    > Bakker: „… dat mannen het niet kunnen helpen: zo zijn ze nu eenmaal.

    Deze gedachtenkronkel begrijp ik echt niet. Hoe ga je van “er worden meerdere oplossingen geopperd om de omgeving te verbeteren” naar “hiermee bevestig je dat mannen het niet kunnen helpen”. Hoe is het mogelijk zo’n grote sprong te maken in de gedachten? Het feit dat mannen het wel degelijk kunnen helpen wordt toch geuit in het feit dat we op dit soort zaken een gevangenisstraf zetten? Als mensen echt ontoerekeningsvatbaar zijn, krijgen ze geen straf. Hier lijkt wel te worden gedaan alsof mannen met de focus op omgeving ineens ontoerekeningsvatbaar worden verklaard. Absurd. We hebben straffen voor dit soort praktijken juist omdàt we vinden dat mannen toch echt die keus maken en daarvoor gestraft moeten worden.

    Als het gaat om de dader en het voorkomen dat de dader die keus maakt: die man zat blijkbaar in het asielzoekerscentrum. We hebben een inburgeringscursus voor immigranten, uiteraard kan je daar invloed uitoefenen om zaken zoals dat van Lisa te voorkomen, maar we kunnen echt niet voorkomen dat mannen uit andere culturen nog voor hun inburgeringscursus dit soort dingen doen. Er zijn geen oplossingen voor dit soort casussen, tenzij je strenger bent aan de grens en daar een vorm van screening uitvoert. En laat dat nou net zijn wat er gebeurt terwijl iemand in een asielzoekerscentrum zit. Met andere woorden: ook al te laat, want de persoon in kwestie is al in het land.

    De beide vrouwen hebben wel echt een bijzonder slecht voorbeeld gekozen. Het is bij dit voorbeeld echt niet vreemd dat er geen andere ideeën worden geopperd anders dan omgevingsfactoren. Je hebt als land eenmaal geen invloed op culturen anders dan dat van jezelf. Als mannen uit andere culturen komen, kost het gewoon tijd voor die mannen om zich aan te passen aan de ideeën die hier over gender heersen. Deze man heeft daar duidelijk nog onvoldoende tijd voor gehad.

  9. In het gefeminiseerde onderwijs delven mannen wel degelijk het onderspit, dat is niet een ‘gevoel’ maar harde feiten en cijfers.

  10. Drie dingen:

    1. Ik zou het totaal niet erg vinden als meer vakgebieden “gelijker” worden (als in: een kleiner verschil tussen mannen en vrouwen). Meer diversiteit kan namelijk leiden tot verbeteringen op inzicht, uitvoering en samenwerking. Je laat zo immers meer mensen van verschillende achtergronden toe. Dit geeft een breder perspectief.

    2. Ik vind het aan de andere kant ook weer totaal niet erg als sommige vakken klassiek gezien meer mannen of vrouwen aantrekken. De keuze om een beroep te volgen dat jou aantrekt is immers een belangrijk onderdeel van ons individualisme en het recht op zelfbeschikking, twee onderdelen die door onze maatschappij sterk gekoesterd worden. Ik geloof niet dat traditionele beroepen als de bouwvak, loodgieters, politie, leger, etc., enkel meer mannen aantrekken omdat dit in onze cultuur ingebakken is, net zoals ik niet geloof dat vrouwen meer naar sociale, educatieve of verpleegkundige beroepen neigen dan mannen omdat dit “van hun verwacht wordt”. Wellicht hebben de verschillende seksen gewoon meer affiniteit voor bepaalde beroepen, en dat is niet erg! Stereotypen (negatief of positief) bestaan omdat er ergens in de kern een vorm van waarheid schuilt. Of dit biologisch, cultureel of maatschappelijk is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het mij niet uitmaakt welke keuze iemand maakt. Iedereen zou een vak kunnen uitoefenen waar zijn hart ligt. Of dit nu op basis van een traditionele rolverdeling is of niet. De keuze ligt bij het individu.

    3. Daarop voortbordurend: Keuzevrijheid boven alles. De één houdt meer vast aan de traditionele rolverdeling; de ander wil meer gelijkheid. Voor beiden moet er plaats zijn, als de één de ander maar niet in zijn vrijheid belemmerd.

    Ik werk zelf bij een gemeente en weet van mijn leidinggevenden dat er niet op basis van een “quotum” of voorkeur geworven wordt. Toch werk ik in een zeer diverse omgeving en zie ik mannen, vrouwen, hetero’s, homo’s, Nederlanders en mensen met migratieachtergrond samen over de werkvloer lopen. Er wordt op individueel niveau geen onderscheid gemaakt, alhoewel er vast wel wat collega’s zijn die daar persoonlijk anders over denken. Maar dat maakt mij niet uit, dat is juist de veelzijdigheid die we nodig hebben!

  11. MaritimeMonkey on

    Je hebt nu al meerdere generaties mannen die wel degelijk zijn opgegroeid met het idee dat mannen en vrouwen gelijk zijn, maar veel meer de schuld krijgen van historische ongelijkheid dan de oudere generatie die deze ongelijkheid heeft doorgevoerd en vaak zijn het ook de jongere die benadeeld worden om de ongelijkheid recht te trekken. Als je bv. constant pusht voor meisjes/vrouwen in STEM functies, dan kan het als jongen voelen dat men niet kan schelen wat je doet.

    Je zorgt ervoor dat jongens en jonge mannen een laag zelfbeeld hebben, dus zoeken ze naar plaatsen waar ze wel welkom voelen en dan kan je nogal snel bij zo’n “manosphere” figuren, of erger nog, depressies en zelfmoord. Echter in plaats van hen te helpen en op een positieve manier uit die spiraal te halen, worden ze antagonistisch afgeschilderd.