Καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό τους, αλλά ήταν λίγο νωρίς για γιορτές.
Εκείνη την στιγμή, για απελευθέρωση, τα Δωδεκάνησα πήγαν από Ιταλοκρατία σε Βρετανοκρατία / Συμμαχοκρατία, και υπήρχε μεγάλη πιθανότητα τελικά η Ελλάδα να αποκτήσει με την Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Υπήρχαν έντονες διαβουλεύσεις μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ οι Σοβιετικοί ήταν γενικώς ενάντια στην προσχώρηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, κυρίως επειδή ήθελαν να φέρουν την Τουρκία υπό την δική τους σφαίρα επιρροής, εξου και η παράγραφος για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων, μιας και ανησυχούσαν ότι μια Φιλο-Σοβιετική Τουρκία θα ήταν ευάλωτη απέναντι σε Δυτική επίθεση από ακριβώς εκείνο το σημείο. Και δεν θα ήταν παράλογο, καθότι από εκεί έκαναν οι Ιταλοί την εισβολή τους στην Νότιο-Δυτική Τουρκία το 1919, καθώς και σκόπευαν να την επαναλάβουν στην δεκαετία του 1930 (αλλά τους έγινε ξεκάθαρο από τον Κεμάλ ότι οι Τούρκοι θα πολεμούσαν μέχρι εσχάτων, και έτσι οι Ιταλοί άλλαξαν γνώμη). Συνεπώς, ήταν πιθανόν τα Δωδεκάνησα να παρέμεναν στην Ιταλία, ή να περνούσαν στην Τουρκία, ή να παρέμεναν υπό Βρετανική κατοχή, που θα μετατρεπόταν σε κτήση, με καθεστώς ανάλογου της Κύπρου. Οπότε ναι μεν οι καταπιέσεις από τους Ιταλούς θα είχαν λήξει, αλλά θα άρχιζαν από τους νέους κυριάρχους μιας νέας ξενοκρατίας.
Για αυτό και ήταν μεγάλο επίτευγμα που τον Δεκέμβρη του 1947 η Ελλάδα κατάφερε να υλοποιήσει την προσάρτηση των Δωδεκανήσων, παρά τις δυσκολίες, τόσο εξωτερικές, όσο φυσικά και εσωτερικές, όντας ήδη σε εμφύλιο πόλεμο για σχεδόν 2 χρόνια, που αποτέλεσε και τον λόγο για τον οποίο δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο και σε άλλες πιθανές διεκδικήσεις της, όπως στην Βόρεια Αλβανία, την Βουλγαρική Ροδόπη και Βουλγαρική Μακεδονία, μέχρι και περιοχές της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας (ή και περισσότερο ανεδαφικές, όπως η αίτηση για απόκτηση της Κυρηναϊκής στην Λιβύη ως ελληνική αποικία στην Αφρική).
2 Comments
Καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό τους, αλλά ήταν λίγο νωρίς για γιορτές.
Εκείνη την στιγμή, για απελευθέρωση, τα Δωδεκάνησα πήγαν από Ιταλοκρατία σε Βρετανοκρατία / Συμμαχοκρατία, και υπήρχε μεγάλη πιθανότητα τελικά η Ελλάδα να αποκτήσει με την Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Υπήρχαν έντονες διαβουλεύσεις μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ οι Σοβιετικοί ήταν γενικώς ενάντια στην προσχώρηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, κυρίως επειδή ήθελαν να φέρουν την Τουρκία υπό την δική τους σφαίρα επιρροής, εξου και η παράγραφος για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων, μιας και ανησυχούσαν ότι μια Φιλο-Σοβιετική Τουρκία θα ήταν ευάλωτη απέναντι σε Δυτική επίθεση από ακριβώς εκείνο το σημείο. Και δεν θα ήταν παράλογο, καθότι από εκεί έκαναν οι Ιταλοί την εισβολή τους στην Νότιο-Δυτική Τουρκία το 1919, καθώς και σκόπευαν να την επαναλάβουν στην δεκαετία του 1930 (αλλά τους έγινε ξεκάθαρο από τον Κεμάλ ότι οι Τούρκοι θα πολεμούσαν μέχρι εσχάτων, και έτσι οι Ιταλοί άλλαξαν γνώμη). Συνεπώς, ήταν πιθανόν τα Δωδεκάνησα να παρέμεναν στην Ιταλία, ή να περνούσαν στην Τουρκία, ή να παρέμεναν υπό Βρετανική κατοχή, που θα μετατρεπόταν σε κτήση, με καθεστώς ανάλογου της Κύπρου. Οπότε ναι μεν οι καταπιέσεις από τους Ιταλούς θα είχαν λήξει, αλλά θα άρχιζαν από τους νέους κυριάρχους μιας νέας ξενοκρατίας.
Για αυτό και ήταν μεγάλο επίτευγμα που τον Δεκέμβρη του 1947 η Ελλάδα κατάφερε να υλοποιήσει την προσάρτηση των Δωδεκανήσων, παρά τις δυσκολίες, τόσο εξωτερικές, όσο φυσικά και εσωτερικές, όντας ήδη σε εμφύλιο πόλεμο για σχεδόν 2 χρόνια, που αποτέλεσε και τον λόγο για τον οποίο δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο και σε άλλες πιθανές διεκδικήσεις της, όπως στην Βόρεια Αλβανία, την Βουλγαρική Ροδόπη και Βουλγαρική Μακεδονία, μέχρι και περιοχές της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας (ή και περισσότερο ανεδαφικές, όπως η αίτηση για απόκτηση της Κυρηναϊκής στην Λιβύη ως ελληνική αποικία στην Αφρική).
https://preview.redd.it/v4z3sfu1pofg1.png?width=1080&format=png&auto=webp&s=782bc8ec0b7614d7b8822fe9483ebadbf1a94b86
Από το κέντρο της Ρόδου, δεν θυμάμαι σε ποιο κτήριο επάνω βρίσκεται η πλάκα αυτή.