Hoe hard het ook klinkt, dan maar geen thuiszorg of WMO ondersteuning. Dan maar veel meer bemoeizorg, en investeren in GGZ en verslavingszorg, en pas als mensen voldoende behandeld zijn om zich te kunnen gedragen (desnoods via klinische opname en dan het huis aanpakken zonder bewoner erin) is de rest mogelijk.
En net als de ziekenhuizen gewoon rode en gele kaarten inzetten. Twee keer over de schreef en klaar.
Timmetie on
Ik ken meerdere mensen die thuiszorg doen, ze worden basically constant betast; En de mensen met een andere huidskleur eigenlijk constant racistisch bejegend. Dat is zo normaal dat het bijna niet meer opgebracht wordt.
Dat er nu een focus komt op agressie lijkt me totaal terecht, maar je moet het allemaal aanpakken eigenlijk, het versterkt elkaar namelijk.
Geef ze serieus een bodycam mee op dit punt en laat die mensen maar creperen als ze iets doen.
digital_steel on
Ik heb veel ervaring met de zorg als patiënt.
Naar mijn mening is het zorgsysteem zo erg afgebroken dat enerzijds veel mensen erg gefrustreerd rondlopen, zowel cliënten als personeel. En anderzijds veel mensen de zorg die ze eigenlijk nodig hebben gewoon niet krijgen. Als ik in het artikel lees dat mensen naakt de deur opendoen of een enorm smerig huis hebben, dan zijn dit mensen die meer specialistische en/of ambulante zorg nodig hebben, maar die waarschijnlijk gewoon niet kunnen krijgen.
Je kan agressie nooit helemaal uitsluiten, zeker in een samenleving waar niet enkel zorgmedewerkers maar allerhande hulpdiensten vaak totaal respectloos en erg agressief benaderd worden. Maar als de zorg al veel beter georganiseerd zou kunnen worden en ook voldoende geld zou krijgen, zouden we toch een groot stuk van dergelijke problemen minder zien worden.
Eva_Roos on
Ik zie hier een misverstand opborrelen dat de GGZ agressie maar moet oplossen, maar de GGZ kan iemand met een psychisch probleem al dan niet gedwongen behandelen. Ook agressie voortkomend uit een psychisch probleem kan de GGZ behandelen, maar agressie voorkomend uit gedrag niet. Overigens heel goed dat de thuiszorgmedewerkers een noodknop hebben, gebruiken wij ook. Met het feit dat iedereen langer thuis moest blijven en de maatschappij in moeten zijn er veel langdurig wonen plekken voor mensen met chronische ernstige psychische problematiek gesloten. De afgelopen pakweg 15 jaar is hier voor gekozen door een groot deel van de bevolking en daar plukken we dan nu de ‘vruchten’ van.
Yumokonomiyaki on
Ik heb in de thuiszorg (Niet bij genoemde organisaties) gewerkt en het wordt tijd dat men eens meer aan het personeel denkt. Zo heb ik wel eens te maken gehad met een agressieve clienten en dat had voorkomen kunnen worden door een simpel telefoontje of mijn voorkeuren te respecteren. Bij de intake wordt gevraagd of je last hebt van een allergie voor bepaalde huisdieren en of roken een bezwaar is. Ik had dus netjes aangegeven dat ik niet bij rokers wilde werken omdat ik dan last krijg van mijn luchtwegen. Was prima, men zou het in het systeem vermelden. Maar guess what… ik werd naar rokers gestuurd. Toen ik daar over klaagde wist men niet dat die client rookte (ff bellen om het te vragen misschien of bij twijfel mij daar niet inplannen?) en moest ik het zelf maar aangeven bij rokers. Nou die reacties waren niet altijd even leuk. En ik wilde ook niet steeds de boeman zijn.
Of die keer dat ik ergens heen werd gestuurd en pas achteraf hoorde dat die man nogal eens agressief kon zijn. Gelukkig was ie toen ik er was blijkbaar in een goede bui. Of terecht komen bij een koppel dat ruzie heeft en elkaar zo’n beetje de tent uitvecht. Ben toen maar even boven gebleven tot ik iemand weg hoorde gaan.
En dan heb ik het nog niet over de gehaaide client die belt met een klacht die niet klopt omdat men een andere hulp wil. Dat gebeurde niet vaak gelukkig maar als het gebeurde was het meestal een client met een andere nationaliteit die ook een hulp wilde met die nationaliteit om het zo maar even te zeggen. En dan wordt je er gewoon op afgerekend ook al geef je aan dat de klacht niet klopt. De client wordt altijd gelooft, niet de medewerker.
Heb me nooit echt onveilig gevoeld maar dus wel vaak een nummer en een poppetje op een schaakbord of gekke henkie door mijn werkgever.
Ik geloof ook niet dat men daadwerkelijk mensen traint om om te gaan met agressie. Ja ik heb 2x een avond workshop/presentatie gehad. Eentje ging over poetsen en poetstechnieken en de andere over dementie en agressie. Echt zo’n praatje van blijf vriendelijk, blijf in overleg en als het echt niet gaat ga dan weg en geef het door. Een collega gaf aan dat ze inderdaad een keer weg was gegaan maar op inbegrip stuitte van het zorgkantoor. En een andere collega die vroeg tips over haar specieke situatie met een client en toen werd er gezegd bel het zorgkantoor voor overleg. Ja je moet vooral gaan bellen waar een boze client bij is…
5 Comments
Hoe hard het ook klinkt, dan maar geen thuiszorg of WMO ondersteuning. Dan maar veel meer bemoeizorg, en investeren in GGZ en verslavingszorg, en pas als mensen voldoende behandeld zijn om zich te kunnen gedragen (desnoods via klinische opname en dan het huis aanpakken zonder bewoner erin) is de rest mogelijk.
En net als de ziekenhuizen gewoon rode en gele kaarten inzetten. Twee keer over de schreef en klaar.
Ik ken meerdere mensen die thuiszorg doen, ze worden basically constant betast; En de mensen met een andere huidskleur eigenlijk constant racistisch bejegend. Dat is zo normaal dat het bijna niet meer opgebracht wordt.
Dat er nu een focus komt op agressie lijkt me totaal terecht, maar je moet het allemaal aanpakken eigenlijk, het versterkt elkaar namelijk.
Geef ze serieus een bodycam mee op dit punt en laat die mensen maar creperen als ze iets doen.
Ik heb veel ervaring met de zorg als patiënt.
Naar mijn mening is het zorgsysteem zo erg afgebroken dat enerzijds veel mensen erg gefrustreerd rondlopen, zowel cliënten als personeel. En anderzijds veel mensen de zorg die ze eigenlijk nodig hebben gewoon niet krijgen. Als ik in het artikel lees dat mensen naakt de deur opendoen of een enorm smerig huis hebben, dan zijn dit mensen die meer specialistische en/of ambulante zorg nodig hebben, maar die waarschijnlijk gewoon niet kunnen krijgen.
Je kan agressie nooit helemaal uitsluiten, zeker in een samenleving waar niet enkel zorgmedewerkers maar allerhande hulpdiensten vaak totaal respectloos en erg agressief benaderd worden. Maar als de zorg al veel beter georganiseerd zou kunnen worden en ook voldoende geld zou krijgen, zouden we toch een groot stuk van dergelijke problemen minder zien worden.
Ik zie hier een misverstand opborrelen dat de GGZ agressie maar moet oplossen, maar de GGZ kan iemand met een psychisch probleem al dan niet gedwongen behandelen. Ook agressie voortkomend uit een psychisch probleem kan de GGZ behandelen, maar agressie voorkomend uit gedrag niet. Overigens heel goed dat de thuiszorgmedewerkers een noodknop hebben, gebruiken wij ook. Met het feit dat iedereen langer thuis moest blijven en de maatschappij in moeten zijn er veel langdurig wonen plekken voor mensen met chronische ernstige psychische problematiek gesloten. De afgelopen pakweg 15 jaar is hier voor gekozen door een groot deel van de bevolking en daar plukken we dan nu de ‘vruchten’ van.
Ik heb in de thuiszorg (Niet bij genoemde organisaties) gewerkt en het wordt tijd dat men eens meer aan het personeel denkt. Zo heb ik wel eens te maken gehad met een agressieve clienten en dat had voorkomen kunnen worden door een simpel telefoontje of mijn voorkeuren te respecteren. Bij de intake wordt gevraagd of je last hebt van een allergie voor bepaalde huisdieren en of roken een bezwaar is. Ik had dus netjes aangegeven dat ik niet bij rokers wilde werken omdat ik dan last krijg van mijn luchtwegen. Was prima, men zou het in het systeem vermelden. Maar guess what… ik werd naar rokers gestuurd. Toen ik daar over klaagde wist men niet dat die client rookte (ff bellen om het te vragen misschien of bij twijfel mij daar niet inplannen?) en moest ik het zelf maar aangeven bij rokers. Nou die reacties waren niet altijd even leuk. En ik wilde ook niet steeds de boeman zijn.
Of die keer dat ik ergens heen werd gestuurd en pas achteraf hoorde dat die man nogal eens agressief kon zijn. Gelukkig was ie toen ik er was blijkbaar in een goede bui. Of terecht komen bij een koppel dat ruzie heeft en elkaar zo’n beetje de tent uitvecht. Ben toen maar even boven gebleven tot ik iemand weg hoorde gaan.
En dan heb ik het nog niet over de gehaaide client die belt met een klacht die niet klopt omdat men een andere hulp wil. Dat gebeurde niet vaak gelukkig maar als het gebeurde was het meestal een client met een andere nationaliteit die ook een hulp wilde met die nationaliteit om het zo maar even te zeggen. En dan wordt je er gewoon op afgerekend ook al geef je aan dat de klacht niet klopt. De client wordt altijd gelooft, niet de medewerker.
Heb me nooit echt onveilig gevoeld maar dus wel vaak een nummer en een poppetje op een schaakbord of gekke henkie door mijn werkgever.
Ik geloof ook niet dat men daadwerkelijk mensen traint om om te gaan met agressie. Ja ik heb 2x een avond workshop/presentatie gehad. Eentje ging over poetsen en poetstechnieken en de andere over dementie en agressie. Echt zo’n praatje van blijf vriendelijk, blijf in overleg en als het echt niet gaat ga dan weg en geef het door. Een collega gaf aan dat ze inderdaad een keer weg was gegaan maar op inbegrip stuitte van het zorgkantoor. En een andere collega die vroeg tips over haar specieke situatie met een client en toen werd er gezegd bel het zorgkantoor voor overleg. Ja je moet vooral gaan bellen waar een boze client bij is…