As of today 10 years ago, Tsipras announced the referendum – Panic to citizens, capital controls and the “no” that became “yes”

Έπαιζα Σκύριμ τότε, μόλις τελείωσα για πρώτη φορά το μαίην κουέστ. Μεταξύ μας η τελική μάχη με τον Άλντουιν τον δράκο της συμφοράς ήταν ψιλοτησπλάκας και απογοητευτική, αλλά με είχαν εντυπωσιάσει τα γραφικά της Βαλχάλλας, ειδικά ο ουρανός. Καπάκι με πήρε τηλέφωνο η μάνα μου, κάναμε μια ανάληψη στο ΑΤΜ απέναντι από τα Έβερεστ της Παλαιών Πατρών Γερμανού με ψιλονορμάλ ουρά.

Ωραίες μέρες. Θυμάμαι να περιμένουμε στην ουρά στα ATMs.

Τότε δούλευα σε μία εταιρεία που μας έφεραν μέρος της μισθοδοσίας από το εξωτερικό με αεροπλάνο και μετά με ένοπλα security στο χέρι για να έχουμε μετρητά.

Επειδη η μνημη μου με απατα…
Το δημοψήφισμα αφορούσε αν αποδεχόμαστε το πακέτο Γιουνκερ, που θεωρητικά είχε αποσυρθεί από το τραπέζι πριν καν το δημοψήφισμα.

Τελικα, μετά το δημοψήφισμα συμφωνήσαμε σε ένα νέο πακέτο μέτρων, παρόμοιο αλλά ακόμα πιο αυστηρό από αυτό που είχε αρχικά προταθεί. Γνωστό και ως τρίτο μνημόνιο.

Κοινώς, κάναμε δημοψηφισμα και απορρίψαμε το πακέτο μέτρων, αλλά στην ανανεωμένη και χειρότερη πρόταση συμφωνήσαμε άμεσα, χωρίς δημοψήφισμα.

Τελικά το οχι εγινε ναι? Η μήπως το όχι παρέμεινε όχι, αλλά μετά είπαμε ναι σε κάτι άλλο -άσχετα αν έμοιαζε με το προηγούμενο – , για το οποίο δεν νιώσαμε την ανάγκη αυτή τη φορά να το αποδεχτεί ο λαός; Γιατί η ατάκα “το όχι που έγινε ναι” έιναι μεγάλο ξέπλυμα μπροστά σε αυτό που πραγματικά έγινε.

Θυμάμαι που είχαμε οικογενειακώς σταμπάρει ένα ΑΤΜ της Πειραιώς που ήταν κάπως κρυμμένο και δεν το ήξερε πολύς κόσμος και στην αρχή είχε και 20άρικα, οπότε σήκωνες και τα 60 ευρώ.

Μετά είχαν εξαντληθεί βέβαια, οπότε σήκωνες ένα 50ρικο μόνο.

Για τον ιστορικό του μέλλοντος.

Ψηφίσαμε όχι επειδή δε θέλαμε τα μέτρα, αλλά θέλαμε συμφωνία, αλλά αφού η άλλη πλευρά δεν άλλαζε τα μέτρα, τελικά τα δεχτήκαμε και χαρήκαμε για αυτο, οπότε ξαναψηφίσαμε την ίδια κυβερνηση για να τα εφαρμόσει, αλλά όταν τα εφάρμοσε τελικά δε μας αρεσαν τα μέτρα (αυτά που ψηφίσαμε όχι εννοώντας ότι τα θέλουμε), οπότε τελικά ξαναβγάλαμε την κυβέρνηση που μας χρεοκόπησε αρχικά για να εφαρμόσει τα μέτρα που δεν μας άρεσαν

Ναι βγάζει πολύ νόημα όλο αυτό

Στο “όχι” βγήκε όλη η οργή του απλού κόσμου με την οικονομική κρίση, ήταν σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης. Πολλοί ψήφισαν όχι θέλοντας εν τέλει αυτό που έκανε ο Τσιπρας. Άλλοι ψήφισαν όχι γιατί θέλανε δραχμή, εθνικοποίηση κλπ. Και το ερώτημα ήταν επίτηδες θολό, ώστε να του δώσει την ευχέρεια να κάνει ο,τι νομίζει μετά.

Τα δημοψηφίσματα είναι by default διχαστικά. Αλλά είναι ο τρόπος που πρέπει να εκφράζεται ο λαός για σοβαρά ζητήματα. Το λάθος στο δημοψήφισμα το δικό μας ήταν ότι αντί να το πάρουν στα σοβαρά, το χρησιμοποίησαν ακριβώς ως βαλβίδα αποσυμπίεσης αντί να το χρησιμοποιήσουν για να μεταφερουν την απόφαση στο λαό. Βέβαια σε αυτό το σενάριο θα έπρεπε το ερώτημα να είναι ξεκάθαρο, που δε το θέλανε με τίποτα.

Εκείνη η εβδομάδα ήταν λες και ήταν Χριστούγεννα. Όλα τα μαγαζιά γεμάτα. Από ταβέρνες μέχρι μαγαζιά με ρούχα. Χαμός γινόταν.

7 το πρωί και Σάββατο δεν πηγαίναμε ΑΤΜ ούτε σουρωμένοι

‘Ή εγώ είμαι περίεργος ή κάτι παίζει με τα σχόλια…

Η φάση με τα ΑΤΜ πραγματικά πίστευα ότι είχε επηρεάσει μόνο μικροεπιχειρήσεις τύπου περίπτερα, μαγαζάκια ή κάτι μπαρμπάδια που δεν μπορούσαν/ήταν καχύποπτοι να πληρώσουν με κάρτα.

Ηξερα ποιος το ανεβασε πριν καν το ανοιξω…

Μαύρη σελίδα της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας.

Το απόγειο του λαϊκισμού. Το μεγαλύτερο (εκ των πολλών) ψέμα που έχει πει Έλληνας πρωθυπουργός στον λαό. Η πιο ανεύθυνη και δειλή πολιτική πράξη (πείτε εσείς ΟΧΙ για να μην χρεωθώ εγώ την κωλοτούμπα που καταλάβαμε ότι πρέπει να γίνει).

Διχάσε τον κόσμο. Πρόδωσε αυτούς που τον υποστήριζαν τυφλά, και εξόργισε όσους του εναντιώνονταν γιατί έβλεπαν τι έρχεται. Αμαυρώθηκε η εικόνα της χώρας για πολλά χρόνια. Η οικονομική ζημιά από την αστάθεια τεράστια.

Και αυτό το τομάρι θέλει να κάνει “μεγάλη επιστροφή” τώρα που πέρασαν 10 χρόνια και ψηφίζουν τα Gen Z που δεν τα έζησαν.

[removed]