An old postcard from the time when Esperanto was to be the future.

Esperanto już z samego założenia nie miał zbyt dużo sensu. To niepraktyczne by językiem światowym miał zostać język którego każdy musi się nauczyć od zera. Wygra ten który jest najbardziej przydatny w praktyce. 

Ja esperanto kojarzę głównie z ustnej matury z angielskiego. Dostałem pytanie, przygotowałem się z języków starożytnych (ancient), pogadałem swoje po czym jedna z niebędących w ciąży anglistek stwierdziła że zajebiście, ale żebym drugi raz rzucił okiem na pytanie. No to patrzę a tam artificial. Nie mam dysleksji czy tam które inne dys odpowiada za czytanie ani nic, po prostu ze stresu i/lub pośpiechu źle przeczytałem. No to mówię że może trochę nie na temat sobie pogadaliśmy, moglibyście mi wcześniej przerwać, mogę zacząć nawijać trochę o Esperanto, bo kojarzę. No i one że nie trzeba, przejdźmy dalej. Tak się zestresowałem, nie wiedziałem co z tego będzie, czy już ujebałem, czy co, że totalnie upierdolilem gramatykę, zaciałem się na mowie zależnej i chuj.

Wyszedłem z 4, moja anglistka mnie na schodach łapie i mówi co tam się odjebało w tej sali, sto procent bezbłędnie gadanie, pewne 6, a na takiej prostej gramatyce się wyłożyłem, kiedy nigdy z tym nie mialem problemu.

Do dziś jak mi przychodzi używać mowy zależnej po angielsku to kwestionuje każde swoje słowo.

Także oto moja historia jak esperanto odbiło się na moim życiu.