1/3 Οι κλασικοί φιλελεύθεροι ( κάποιοι από αυτούς ) πίστευαν, όχι μόνο στην ελευθερία αλλά και σε μια ισότητα. Η ατομική ιδιοκτησία και οι αγορές ήταν ένας τρόπος, να ξεφύγουν οι άνθρωποι, απ’ το δεσποτικό κράτος και μέσα από αυτά τα όργανα να κερδίσουν ανεξαρτησία και ελευθερία. Από παράσιτα που περίμεναν την ελεημοσύνη των ισχυρών, έτσι θα γινόντουσαν αυτόνομα πρόσωπα.
Οι κλασικοί φιλελεϋθεροι δεν έθεσαν μόνο το θέμα της αποδοτικότητας, όπως η μεταγενέστεροι απόγονοι τους οι νεοφιλελεύθεροι. Πίστευαν φυσικά, πως οι αγορές θα ήταν αποτελεσματικά όργανα, αλλά τους ενδιέφερε η ισότητα , η ελευθερία και η αυτονομία των ατόμων.
Κάποιοι πίστευαν πως η μισθωτη εργασία ήταν επίθεση στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μια μορφή σκλαβιάς και πως μέσα από αυτό το σύστημα, οι άνθρωποι θα γινόντουσαν αυτοαπασχολούμενοι, αφού ξεκινήσουν προσωρινά ως μισθωτοί σκλάβοι
Η βιομηχανική επανάσταση κατέστρεψε αυτή τη δυνατότητα και ο καπιταλισμός που κυριάρχησε μεταλλάχθηκε σε κάτι το αρκετά διαφορετικό , από το κλασικό φιλελεύθερο όραμα της μικρής παραγωγής, ελεύθερων αγορών και αυτοαπασχόλησης.
karlpoppins on
Άρα τι; Πώς αποτρέπουμε την ελεύθερη οικονομία από το να μετατρέπεται σε ένα οικονομία ψυχρής ιδιοτέλειας; Με την ηθική καθοδήγηση που οδηγεί το άτομο στο να παίρνει ηθικές αποφάσεις σε ένα σύστημα που δεν έχει καμία εγγενή ηθική; Με τη λογική αυτή ας μην υπάρχουν νόμοι, θα αποτρέψουμε τις δολοφονίες απλά με ηθική καθοδήγηση. Όχι, λοιπόν• το σύστημα πρέπει να επιβάλει τις ηθικές του αξίες σε συλλογικό επίπεδο και όχι να περιμένει από το κάθε άτομο να επιλέξει το σωστό, ειδικά όταν αυτό δεν είναι προς το δικό του όφελος. Η φιλανθρωπία είναι αδαής.
Μήπως θέλει να πει κάτι άλλο ο ποιητής; Είμαι ανοικτός σε αντιπαράθεση.
2 Comments
1/3 Οι κλασικοί φιλελεύθεροι ( κάποιοι από αυτούς ) πίστευαν, όχι μόνο στην ελευθερία αλλά και σε μια ισότητα. Η ατομική ιδιοκτησία και οι αγορές ήταν ένας τρόπος, να ξεφύγουν οι άνθρωποι, απ’ το δεσποτικό κράτος και μέσα από αυτά τα όργανα να κερδίσουν ανεξαρτησία και ελευθερία. Από παράσιτα που περίμεναν την ελεημοσύνη των ισχυρών, έτσι θα γινόντουσαν αυτόνομα πρόσωπα.
Οι κλασικοί φιλελεϋθεροι δεν έθεσαν μόνο το θέμα της αποδοτικότητας, όπως η μεταγενέστεροι απόγονοι τους οι νεοφιλελεύθεροι. Πίστευαν φυσικά, πως οι αγορές θα ήταν αποτελεσματικά όργανα, αλλά τους ενδιέφερε η ισότητα , η ελευθερία και η αυτονομία των ατόμων.
Κάποιοι πίστευαν πως η μισθωτη εργασία ήταν επίθεση στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μια μορφή σκλαβιάς και πως μέσα από αυτό το σύστημα, οι άνθρωποι θα γινόντουσαν αυτοαπασχολούμενοι, αφού ξεκινήσουν προσωρινά ως μισθωτοί σκλάβοι
Η βιομηχανική επανάσταση κατέστρεψε αυτή τη δυνατότητα και ο καπιταλισμός που κυριάρχησε μεταλλάχθηκε σε κάτι το αρκετά διαφορετικό , από το κλασικό φιλελεύθερο όραμα της μικρής παραγωγής, ελεύθερων αγορών και αυτοαπασχόλησης.
Άρα τι; Πώς αποτρέπουμε την ελεύθερη οικονομία από το να μετατρέπεται σε ένα οικονομία ψυχρής ιδιοτέλειας; Με την ηθική καθοδήγηση που οδηγεί το άτομο στο να παίρνει ηθικές αποφάσεις σε ένα σύστημα που δεν έχει καμία εγγενή ηθική; Με τη λογική αυτή ας μην υπάρχουν νόμοι, θα αποτρέψουμε τις δολοφονίες απλά με ηθική καθοδήγηση. Όχι, λοιπόν• το σύστημα πρέπει να επιβάλει τις ηθικές του αξίες σε συλλογικό επίπεδο και όχι να περιμένει από το κάθε άτομο να επιλέξει το σωστό, ειδικά όταν αυτό δεν είναι προς το δικό του όφελος. Η φιλανθρωπία είναι αδαής.
Μήπως θέλει να πει κάτι άλλο ο ποιητής; Είμαι ανοικτός σε αντιπαράθεση.