My thoughts are starting to tire me out, I’m waiting for your advice.

baştakilerin canı öyle istediği için şehit düşüyordu. sonuç buna çıkıyor, son elli senedir istediğin zaman beyaz bayrağı çekip “tamam teslim oluyoruz istediklerinizi söyleyin verelim” diyebilirdin. ne hikmetse bu şimdi yapılıyor, kim bilir kaç kişi öldükten sonra. ölen öldüğüyle kaldı, öldüren de ölenlerin mezarları üstünde halay ve zılgıt çekiyor. halktan da bir tepki yok.

ben türkiye cumhuriyeti’ni yıkılmış bir ülke olarak kabul ediyorum ve onun yerine çıkan tayyibistan ismindeki ülke hakkında sevecek bir şey yok. ülkenin tapusu kimdeyse o ve mirasçıları düşünsün.

Let it happen siktir et oy vermek ve eyleme çıkmak dışında yapılacak bir şey yok. Sen istediğin kadar kişisel olarak sinir ol fark etmeyecek. Tepkinin polislerden, askerlerden asıl gelmesi lazım onlarda da o göt olduğunu sanmıyorum.

Benim için milliyetçilik gördüğüm faydaya karşılık bir sevgi veya üstünlükten gelen bir gurur değil, milleti rezil bir halden kurtarma, yükseltme isteği. 

Halkın bugünkü halinin üzerimde hiçbir etkisi yok çünkü yığınların kendi başlarına olumlu bir değişime yol açma kapasitesi olduğuna inanmıyorum zaten. Halk ekonomik koşulların ve medyanın şekillendirdiği bir hamurdur benim gözümde. Bir değişim olacaksa bu önce elitler düzeyinde gerçekleşmek zorunda.

Pkk denen örgüt zaman içerisinde devletin kullanışlı örgütü haline geldi. Zaman zaman berber uyuşturucu kaçırdılar, yeri geldi suikast düzenlediler. 40 bin can tc devleti için de, pkk için de istatistikten ibaret. 80 darbesi 1923 düzenine çivi çakıp, abd yanlısı, dışa tam bağımlı bir manda haline getirdi ülkeyi. Aslında akp bu çöküşün son aşamasıydı. 25 yıldır ülkedeki tüm varlıklar satıldı. Fabrika, maden, liman kalmadı. Atatürkün gençliğe hitabesinde anlattığı işgal gerçekleşmiştir.

Bu iş sağ sol, laik inançlı, türk kürt kavgası değildir. Türk islamofaşist eğilimli kleptomanik dikta rejimi ile feodal abdci mandacı israil kuyrukçusu kürt topluluğunun düzenlerini devam ettirmek için abd ve israilin daha çok para kazanması için ortaya konan büyük ortadoğu projesinin son aşamasıdır. Ortadoğu halklarının köleleştirilmesi ve kendi geleceğini tayin edemeyecek durum ia getirme planıdır. Ki zaten çoğumuzun farkında olduğu bir gerçek. Bu durum ve halktaki kanıksamışlık, üzerine sosyal ve ekonomik çürüme ile beraber, vicdanlı ve sorgulayan bünyelerde “bunun için mi” diyerek, mevcut devleti sorgulatıyor.

Benzer bir ülkeden soğuma, diğer balkan ülkelerinde de mevcut. Milliyetçi olup devletini sevmiş insanlar mevcut iktidar ve yolsuzluk düzeni devam ettikçe, ekonomik istikrarsızlık ile beraber kuzey avrupa ülkelerine kaçma derdinde. Abd sol eğilimli gençler de, aynı şekilde ülkelerindeki sömürü düzenine karşı ayaklanmanın eşiğinde. Şirket ceo’larını öldüren luigi’yi kahraman ilan ettiler, “biz neden zenginleri daha da zengin edip, vergi verip yoksul hayat sürüyoruz” sorgulaması yapıyor.

Özellikle z kuşağı çok boktan bir düzen içerisinde büyüyor, sosyal medya ve bilgiye erişim, eskisi gibi değil, toplumun dönüşümü ve sosyal çürüme, daha fazla özgürlük talebi vs daha fazla devlet kontrolü çelişkisi bu sorgulamaları hızlandırıyor. Kaldı ki, yönetimindeki boomerlar, temsil etmeleri gerektikleri toplumun gerisinde kalıyor, 50 yıl önceden uygulamaya koydukları düzen tedariğini uygulamaya koyarken hantallıkları sebebi ile mevcut halkın gerisinde kalıyorlar.

O yüzden düşündüklerin çok haklı sorgulamalar. Ancak şunu unutma ki bu ülke sizlerin ülkesi. Bundan sonra vereceğiniz savaş köhne devlet düzenleri için değil, kendi özgürlüğünüz için olacaktır. Ülkeyi terk etmek de çare olmuyor, bu sefer içinde farklı bir gurbet boşluğu oluyor. O yüzden örgütlenin, bir yerlerde umudu yeşertin. Yalnız değilsiniz.

Bir ülkeye küsmek aslında ülkeye değil, ülkede yaşananlara küsmektir. İnsan çoğu zaman bunu ayıramadığı için “vatan sevgisi bitti” sanır. Oysa biten sevgi değil. Yük. Yükün ağırlığını taşıyamadığınız anda kalbiniz geri çekiliyor.

Senin yazdıklarında da bunu görüyorum. Askerlik hayali, bağlılık duygusu, hizmet etme isteği… Bunlar bir toplumla bağ kurmanın en güçlü biçimleri. Ama bu bağ karşılık görmediğinde kırgınlık yaratması normal. Çünkü aidiyet tek taraflı yürümez. Ülke seni tutamadığında sevgi değil güven aşınır.

Son yıllarda yaşanan sosyal çürümenin, adaletsizliklerin, haber akışının, sürekli bir kriz hissinin, “kimin için fedakârlık yaptım” sorusunun yarattığı içsel tahribat çok gerçek. Bu yüzden uzaklaşmak istemen bir zayıflık değil. Kendini koruma refleksi.

Ama şunu da söylemek lazım. Bir ülkeyi sevmek, ülkeyi yönetenleri sevmek değildir. Bir ülkeye bağlı hissetmek, o ülkenin bugünkü halini onaylamak değildir. Vatan dediğimiz şey devletle, siyasetle, manşetlerle değil. Çocukluğunla, anılarınla, dilinle, kokularla, insanlarla, geçmişinle kurulur. Bu yüzden şu anda yaşadığın kopuş bir kayıp değil. Bir geçiş.

Tekrar sevmek istiyorum diyorsun. Bu da gösteriyor ki bağ kesilmemiş. Sadece yara almış.
Bu yarayı iyileştirmenin yolu kendine şu izni vermekten geçiyor.

“Ülkemi seviyorum ama ülkemde olanları sevmiyorum.”

Bu cümle ikisini ayırır. Ayırınca yük hafifler. Hafifleyince kalbin geri dönecek yer bulur.

Belki bugün ülkeden uzaklaşmayı düşünüyorsun. Bu da normal. İnsan kendini güvende hissettiği yere akar.
Ama unutma. Bir ülkeyi sevmek coşku değil. Sessiz bir bağdır.
Zaman zaman kısılır. Zaman zaman güçlenir.

Senin yaşadığın şey sevginin bitmesi değil. Sevginin yeniden tanım araması.

Bu yüzden yardım istemen zaten iyileşmenin başlangıcı.
İyileşme dediğimiz şey çoğu zaman ülkeye değil. Kendimize söylediğimiz cümleleri düzeltmekle başlar.