My wife is 78 years old and often asks me the same question:
“Why don’t you go out for a walk? You sit all day in your office writing scripts and books, without so far seeing any results.”
I understand her concern. But this is my answer.
I am 82 years old. When I retired from an intense and hectic professional life, writing almost silently drew me to it. My office faces the sea. I swim all year round systematically, not occasionally. I hike the nearby mountain about once every ten days. At my age, physical activity is not the point.
The real stake is mental stillness. Dementia and Alzheimer’s cease to be abstract concepts when you approach eighty. Letting my mind go dormant seems incomparably more dangerous to me than spending endless hours writing.
I’m not the kind of person who finds solace in sitting in a cafe drinking cappuccino with tired pensioners and repeating the same conversations. Writing offered me something different: purpose, curiosity, aliveness. From the moment I started writing, my life changed.
I don’t write about money. I write for me, for the joy of creation. And yet, if one day a producer reads one of my scripts and feels even a small pulse of recognition, my joy will be great. Not out of vanity, but out of the quiet satisfaction of seeing my name on the screen.
Recently, a production company asked to read a script after seeing the logline (short three-line synopsis). They even sent me a preliminary agreement, with basic terms that secure both sides, to sign. It is something small but every seed, if it finds soil, can grow.
And so I wonder:
to abandon this route and spend my days in cafes,
or continue to keep my creativity alive by writing as long as I can?
I’d love to hear how others think about creativity, aging, and what gives meaning to our days later in life.
https://www.reddit.com/gallery/1pyjd8u
Posted by Dry-Lie-9576
23 Comments
?
Οι γέροι (αυτοί που δεν χαραμιζανε το χρονο τους τουλάχιστον μια ζωή) εχουν γνωσεις και εμπειρία πολυ παραπανω από τους νέους, αυτή είναι η αξία των γηρατειών.
Ας πούμε ο Donald Knuth και εναν τομο ακομα να προλαβει να γράψει είναι μεγάλο όφελος για την πληροφορική.
Οποτε τώρα όντως είναι καιρός να γράψεις βιβλία. Καλή συνέχεια.
> Θα ήθελα να ακούσω πώς σκέφτονται οι άλλοι για τη δημιουργικότητα, τη γήρανση και το τι δίνει νόημα στις μέρες μας αργότερα στη ζωή.
Στο σκακιστικό σύλλογο που πηγαίνω το 80% των συμμετεχόντων είναι πάνω από τα 70.
> Κι έτσι αναρωτιέμαι:
να εγκαταλείψω αυτή τη διαδρομή και να περνώ τις μέρες μου στα καφέ,
ή να συνεχίσω να κρατώ τη δημιουργικότητά μου ζωντανή, γράφοντας όσο αντέχω;
Να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις και σου κάνει καλό. Γιατί να το εγκαταλείψεις;
Από τα πιο ωραία ποστ που έχω δει εδώ. Έχει κουράσει η μιζέρια και η επανάληψη. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι να ζείτε τη ζωή σας όπως σας ευχαριστεί. Εγώ προσωπικά βρίσκω ηρεμία και ευχαρίστηση μόνο όταν ακολουθώ τον δικό μου δρόμο και όχι εκείνον που ακολουθούν οι άλλοι
στο συγκεκριμένο μέρος που μένεις, ότι και να επιλέξεις σούπερ είναι.
Τα πάντα υπάρχουν τριγύρω.
Συγκρίνοντας σε με τον πατέρα μου, σε χαίρομαι. Οπως είπε και ο φίλος παραπάνω, να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις και σου κάνει καλό. Από την άλλη μην ξεχνάς ότι χρειάζεσαι και κοινωνικοποίηση, ή όπως λέμε εμείς οι νέοι σοσιαλαιζινγκ. Μπορείς να αφιερώσεις μια μέρα την βδομάδα για να πας για ένα τσίπουρο να συζητήσεις για την επικαιρότητα.
Θα περπατάτε και όταν αποκτήσετε Alzheimer, αλλά αφηρημένα. Καλύτερα να ξέρετε πού πάτε και με ποιους δίπλα σας, παρά να μην θυμάστε ούτε τι γράφατε μήνες πριν το Alzheimer.
Έχω τουλάχιστον 40 χρόνια εργασίας μπροστά μου, μέχρι να βγω σε υπερπλήρη σύνταξη και είμαι σε χώρα με τρομακτικά καλό ασφαλιστικό σύστημα. Τα κοντινά μου άτομα συχνά αναφέρονται σε αυτό, για κάποιο λόγο δεν ξέρουν πως σε οποιαδήποτε ηλικία με βρει θα πεθάνω δουλεύοντας. Ο άνθρωπος πεθαίνει όταν σταματάει να είναι παραγωγικός βάσει των ικανοτήτων του, για εμένα.
Οι ηλικιωμένοι που κάθονται παθητικά είναι αυτοί που πραγματικά γερνάνε και μισούν την ζωή τους. Παραδείγματα προς αποφυγή.
Οπ είχαμε το μπαμπά redditor , τώρα έχουμε και το παππού ; Οικογένεια γίναμε.
Πέρα από τη πλάκα , να κάνετε κύριε ότι σας ευχαριστεί ! Θέλετε να γράφετε ; Καλά κάνετε !
Στο κάτω , κάτω της γραφής άμα θέλετε μπορείτε να στείλετε τα σενάρια σας στον freek ebook .gr και στην ανοικτή βιβλιοθήκη. Να τα ανεβάσουν ώστε να μείνει το legacy σας online για πάντα. Και όλο και κάποιος θα τα βρει που θα του αρέσουν να τα κατεβάσει.
Εξαιρετικό ποστ. Όχι μόνο 82 χρόνων διαπραγματεύεται σκέψεις που από τα 50 πολλοί άντρες δεν τολμάνε να αγγίξουν από ανασφάλεια, αλλά ζητάει και απόψεις σε φόρουμ γεμάτο πολύ νεότερους δείχνοντας ότι υπάρχει χώρος για όλους στο ίντερνετ αλλά με ασφάλεια και κριτική σκέψη.
Θελα να φροντίσω και εγώ το κεφάλι μου να μην συνάδει με την ηλικία μου μεγαλώνοντας, χρειάζεται και τύχη αλλά ποντάρω στην καλλιέργεια. Καλή χρονιά
Πιστεύω πως πρέπει να κάνετε αυτό που εσείς προτιμάτε. Συμφωνώ με την άποψη σας, το να λες ανακυκλωμένες κουβέντες σε ένα καφέ συνέχεια καταντάει εύκολα βαρετό. Εξάλλου έχετε εξωτερικές δραστηριότητες οπότε πιθανότατα δεν θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα που κάθεστε στο γραφείο. Νους υγιής εν σώματι υγιή, και φαίνεται πως καταφέρνετε και τα δύο. Αρκεί να μην απομονωθείτε υπερβολικά
Το θέμα είναι να κάνεις κάτι για να δραστηριοποιείται το μυαλό.
Αν μπορείς φυσικά σε αυτές τις ηλικίες, χρήσιμο ειναι και το περπάτημα. Πάλι με μέτρο.
Χρήσιμη είναι και η κοινωνικοποιηση επίσης.
Γενικότερα η αδράνεια σκοτώνει.
Η ανάρτηση σας είναι πολύ όμορφη και για μένα έχετε μια πολύ ορθή αντίληψη σχετικά με την καλλιτεχνική δημιουργία. Συνεχίστε να δημιουργείτε ο,τι σας γεμίζει και να ασκείτε διαρκώς το μυαλό σας. Αυτά που αναφέρετε για το γράψιμο έφεραν στο μυαλό μου το παρακάτω απόσπασμα:
«Ο συγγραφέας πρέπει φυσικά να κερδίζει χρήματα για να μπορεί να γράφει, αλλά δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να ζει και να γράφει για να κερδίζει χρήματα. Ο συγγραφέας δεν θεωρεί τα έργα του σαν μέσο. Αυτά είναι αυτοσκοπός, είναι τόσο λίγο μέσο γι’ αυτόν και για τους άλλους, ώστε συμβαίνει να θυσιάζει στην ύπαρξή τους τη
δική του ύπαρξη… Η πρώτη προϋπόθεση της ελευθερίας του Τύπου συνίσταται στο να μην είναι επάγγελμα» (Καρλ Μαρξ)
Παππού συνέχισε και κάνε ό,τι σε κρατάει ενεργό πνευματικά και σωματικά. Αποτελείς παράδειγμα.
Τι επάγγελμα έκανες στο παρελθόν; Χειρονακτικό και μετά στράφηκες στο γράψιμο ή η ασχολία σου ήταν έτσι και αλλιώς πνευματική;
https://i.redd.it/fx35o896d5ag1.gif
Εσύ ο δημιουργός μας, ο θεός μας, ο μπαμπάς μας, ο παππούς μας!! Θα έρθω να φιλήσω το χέρι σου. Σαν τον Νονό από την ταινία ή από τα βιβλία. Δεν περίμενα ποτέ να συναντήσω έναν Έλληνα 80 χρονών άνθρωπο σε αυτό το καταραμένο κόσμο που λέγεται Reddit. Έχω το σεβασμό μου σε εσένα
Αγαπητέ μου κύριε, συγχαρητήρια για τη στάση ζωής σας! Και το σώμα και το μυαλό χρειάζονται φροντίδα για να κρατιούνται νέα. Φαίνεται ότι έχετε βρει το μυστικό και την κατάλληλη ισορροπία! Δεν μπορώ να σας βοηθήσω για να δείτε το όνομα σας στην οθόνη αλλά σίγουρα θα με ενδιέφερε να διαβάσω τα σενάρια σας!
Ο παππούς μου, μηχανολόγος μηχανικός, αφου πηρε σύνταξη από το σχολείο, ζήτησε τη βοήθεια μου να φτιάξουμε ένα εργαστήριο οργανοποιείας, το οποιο δυστυχώς έμεινε μισοτελειώμενο.
Λάτρης της κλασικής μουσικής και του ρεμπέτικου, με αρκετή γνώση μουσικής.
Άκουγε κλασική μουσική και έλυνε δυσκολες μαθηματικές εξισώσεις για να μην γυρίσει το μυαλό του με αντίστροφη εξέλιξη, σε αυτό τω μπιθήκων, όπως έλεγε.
Έμπαινε κλήση skype και μάθαινε ότι του έδειχνα στο pc γρήγορα αλλά έκανε και μαθήματα μέσω Skype. Ήταν ακραία παραγωγικος και παντα μου έδινε την εντύπωση ότι ήξερε τα παντα.
Ωστόσο συχνά περνουσε το χρόνο του με φίλους του σε αυτοσχέδια κουτούκια παράγκες/γκαραζ, που μπορεί να μην ήταν το ίδιο μορφωμένοι αλλά ήταν καλοί του φίλοι, τραγουδούσαν και έπαιζαν ρεμπέτικα και έλεγαν ένα σωρό αηδίες.
Θέλω να πω ότι μπορείς να κάνεις ότι θέλεις για να νιώθεις παραγωγικος, ωστόσο μπορείς και να μένεις αδρανής κάποιες φορές, συζητώντας για χαζομάρες, πίνοντας ένα καφέ. Εκτός και αν αυτό σε κουράζει περισσότερο.
Ο παππούς ένας άνθρωπος με πολύ ενέργεια και όρεξη, ενώ είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε σχέδια για το πως θα εξελιξουμε το εργαστήριο του, πέθανε στα 76 του από επιπλοκές λόγω σακχαρώδη διαβήτη. Ενώ ήταν ο πιο έξυπνος άνθρωπος που γνώριζα, ήταν και απίστευτα ξεροκέφαλος.
Κανετε την καλυτερη δουλεια και μακαρι να συνεχισετε για πολλα χρονια ακομα!
Η μοναδικη μου διαφωνια ειναι στο οτι η σωματικη ασκηση δεν ειναι το ζητουμενο. Προκειμένου να υπαρχει πνευματικη διαυγει η σωματικη ασκηση ειναι πολλη σημαντικη και ειδικοτερα στις μεγαλυτερες ηλικιες!
Καλη χρονια!
Ο Παππούς μου είναι 90 χρονών. Γράφει ποιήματα για τον τόπο του, την επικαιρότητα και την οικογένειά του στο λάπτοπ και τα στέλνει με email στην τοπική εφημερίδα. Παίρνει το αυτοκίνητο και κατεβαίνει για ψώνια στο σουπερμάρκετ και για μπάνιο στην παραλία. Μόνο που δεν ακούει καλά, κατά τ’άλλα τα έχει 400 και περνάει τον χρόνο του με ο,τι τον ευχαριστεί. Αυτό έχει την περισσότερη σημασία και έτσι θα ζήσει άλλα 90.
Βέβαια όπως εσείς δε βγάινει στο καφενείο με τους άλλους παππούδες που έχουν βγει για απόσυρση και οι περισσότεροι του φίλοι δυστυχώς έχουν φύγει από τη ζωή.
Ένας καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο είναι 75 χρονών και τον περασμένο μήνα βγήκε πρώτος στα 5χλμ στο Μαραθώνιο στην κατηγορία άνω των 70. Υπάρχουν φορές που εγώ 18 χρονών εύχομαι να είχα την ενέργεια και την όρεξή του.
Μπράβο και σε εσάς και μην αφήνετε κανέναν να σας πει τίποτα. Συνεχίστε να κάνετε ό,τι σας κάνει χαρούμενο και σας κρατάει σωματικά και ψυχικά σε εγρήγορση.
Κατά την γνώμη μου, πιστεύω πως πρέπει να κάνετε αυτό που σας αρέσει και το γουστάρετε, αλλά χρειάζεται και η κοινωνικοποίηση. Πιστεύω πως πρέπει να κάνετε και τα δύο, να βρείτε μια μέση λύση. Στην ζωή κάθε πράγμα πρέπει να έχει και ένα μέτρο (χωρίς παρεξήγηση).
Έχετε μια πάρα πολύ ωραία θέα από το γραφείο σας, την ίδια απολαμβάνω εβδομαδιαίως, συνήθως Κυριακή πρωί με μια ωραία βόλτα για να ξεφύγω από τα καθιερωμένα. Την άνοιξη καλοκαίρι και πιο συχνά. Και πολύ σωστά σκέφτεσαι, η πνευματική ακινησία είναι κάτι που σκέφτομαι συχνά, τώρα που έχω πατήσει τα 50. Ας πάνε στα καφέ όσοι θέλουν, προτιμώ βόλτες μόνος μου και να εξασκώ το μυαλό μου συνεχώς με οποιονδήποτε τρόπο. Η εργασία μου απαιτεί οξεία πνευματική δράση και το μυαλό μου πρέπει να είναι κοφτερό. Προφανώς και έχω παρατηρήσει ανά δεκαετία της ζωής μου, διαφορά στην σκέψη και την διαδικασία αυτής. Και προσπαθώ να το παρατείνω όσο το δυνατό είναι αυτό.
Σε ποιό μέρος είναι αυτή η θέα;