‘I just want to fit in’: Lisette is looking for work, but due to her disability she cannot find a job, and she is not the only one
https://eenvandaag.avrotros.nl/artikelen/ik-wil-er-gewoon-bij-horen-lisette-zoekt-werk-maar-door-haar-beperking-vindt-ze-geen-baan-en-ze-is-niet-de-enige-162340
Posted by Chronicbias
12 Comments
Ingrid is niet de enige die aankaart dat mensen met een verstandelijke beperking moeilijk aan werk komen. Ook volgens zorginstellingen en onderzoekers zou een groter deel van hen aan de slag moeten kunnen. René Bakker is hoogleraar inclusieve arbeidsmarkt aan Tilburg University en zegt dat het vooral belangrijk is dat bedrijven anders gaan kijken naar deze groep.
Hij weet dat er veel aannames zijn over wat mensen met een verstandelijke beperking wel en niet kunnen. “Terwijl het economisch juist voordelen heeft om gebruik te maken van deze groep. Er is namelijk een groot arbeidstekort. Daarnaast zijn er verschillende regelingen van de overheid om werkgevers te ondersteunen bij het aannemen van iemand met een verstandelijke beperking.”
**Hulp van overheid?**
Toch maakt slechts 1 op de 5 werkgevers gebruik van deze regelingen, ziet de hoogleraar. Bakker legt uit dat bedrijven soms niet weten dat ze ondersteuning kunnen krijgen of ze vinden het aanvragen ervan ingewikkeld. “De overheid zou, bijvoorbeeld met een campagne, meer bedrijven op de hoogte kunnen brengen van wat mogelijk is.”
Want als meer mensen met een verstandelijke beperking worden aangenomen kan dat de boel in beweging zetten, benadrukt hij. “Bedrijven die iemand met een verstandelijke beperking in dienst hebben zijn veel meer geneigd om dat in de toekomst opnieuw te doen.”
—————–
**Nieuwe maatregelen**
Het ministerie van Sociale Zaken zegt het ‘onacceptabel’ te vinden dat de arbeidsparticipatie van mensen met een verstandelijke beperking achterblijft. “Dat is niet goed voor de mensen zelf, en ook de samenleving als geheel is daarmee slechter af. Zeker in een krappe arbeidsmarkt, waarin werkgevers personeelstekorten ervaren, kan talent en inzet van deze groep niet onbenut blijven.”
Vanaf volgend jaar worden er nieuwe maatregelen genomen om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt beter naar werk te begeleiden, laat het ministerie weten. Ook moet het voor werkgevers eenvoudiger worden om deze groep in dienst te nemen. Het doel hiervan is meer maatwerk, financiële zekerheid voor werkenden met een uitkering en een betere ondersteuning voor werkgevers.
Heb ooit een situatie meegemaakt:
Jaren geleden, bij een vorige werkplek, werd er bij ons in het magazijn uiteindelijk gebruik gemaakt van zo’n regeling. Er was veel weerstand vanuit de de rest van de leiding.
De jonge kerel die aangenomen werd met zo’n regeling had een vorm van autisme. Hij werd op een plek neergezet waar een soort van grote toren stond waarin kleiner materiaal opgeslagen werd. Alleen deze machine liep altijd vast omdat menig man ongeduldig is en niet begrijpt/of wil begrijpen hoe machines werken.
Dit was uiteindelijk een soort vaste standplek voor hem geworden, omdat hij wel gewoon goed, normaal omging met de machine. Hij werd later ook degene die andere mensen hier training in gaf.
Echt zo veel weerstand om eigenlijk helemaal niks.
Rechtse partijen: haha, ze zijn lui, we gaan snijden in jullie uitkering.
Ook dit is een gevolg van het najagen van oneindige winsten. Een collega die niet altijd efficient is of waar we extra geld voor moeten uitgeven? Optyfen, en gauw.
Sociaal ondernemerschap is heel lastig als je enige belangrijke metric ROI is.
Het is gewoon veel gedoe om het allemaal helder te krijgen qua subsidieregelingen die er voor gelden en of risicos. Het is weer typisch nederlands half nivellerend opgezet, met termijnen, bedragen etc dat het gewoon 1 FTE kost om dat als organisatie te snappen
Daarbuiten komt nog de aanpasbaarheid van de werkplek en of zaken rondom het werken.
Als je een subsidieregeling zoals die nu er staat opzet die weer typisch gebouwd is dat iedere euro verantwoord word toegekend gaat er weer heel veel moeite en energie zitten om dit goed af te bakenen. En zal er dus niet veel animo voor zijn. Er is al zo weinig tijd en tijddruk word al ervaren.
De baten wegen simpelweg niet op tegen de extra moeite en kosten.
Wij hebben binnen onze NHS organisatie een landelijk (Schots) project lopen om mensen met beperkingen in dienst te krijgen.
Helaas is het slechts een ‘compliance exercise’. De meeste kandidaten redden het niet. Bij ons is dat niet omdat er een rigide werkcultuur (weinig flexibiliteit, te laat? Tik!, drie keer ziek geweest dit jaar? Tik! Etc etc. ) is, maar omdat onder ons huidige CAO mensen met een permanent contract niet ontslagen kunnen worden en tegelijkertijd tijdelijke contracten worden gesneden omdat dat kapitaalvernietiging is.
We hebben een schreeuwend tekort aan mensen in ondersteunende rollen, porters, healthcare assistants, keuken personeel, receptie etc etc dus de werkplekken zijn er. Dat die niet gevuld worden uit dit programma is een multi-factor probleem en niet eenvoudig op te lossen helaas.
>Twintiger Kaylee heeft een lichte verstandelijke beperking en is een mooi voorbeeld van iemand die het leertraject van Cordaan heeft doorlopen. “Ik ga in het nieuwe jaar betaald werk doen bij een supermarkt”, vertelt ze met een lach. “Ik ga op de broodafdeling werken en heb er superveel zin in. Ze zijn echt heel blij met me. Ik ga veel leren en me daar verder ontwikkelen.”
Hier word ik helemaal blij van. Zo te horen heeft Kaylee haar plek gevonden. Iedereen is altijd zo cynisch en kritisch…goed om eraan herinnerd te worden dat voor sommigen het *hebben* van een baan al zo lonend is.
Hadden we niet ooit een wet sociale werkvoorziening?
Kijk gewoon wat ze wel kunnen en willen.
Ze horen er gewoon bij.
Iedereen is ergens goed in.
Soms kost het wat meer tijd en geduld ,
Ze willen graag, dat is al mooi.
Respect dat ze het blijven proberen💪🏽🙏🏽
Eerlijk… een beperking of niet een baan vinden is en blijft lastig…
Je bent echt blind als ondernemer als je de waarde van zo iemand niet kan zien. Ja, vereist maatwerk. Nou en?
Het is erg frustrerend, en niet motiverend, om als iemand met een beperking werk te moeten zoeken. En vaak loont het niet eens. Bij mijn laatste betaalde baan had ik uiteindelijk minder geld onder de streep dan toen ik gewoon van mijn Wajong leefde. En dat is dus als ik al ergens aangenomen wordt. Veel bedrijven vinden de regelingen te ingewikkeld, of wijzen je bij voorbaat al af omdat je (zoals ik dan) toevallig in een rolstoel zit. Als je dat van tevoren laat weten, kan je al verwachten niks terug te horen