Εγώ να ρωτήσω κάτι, γιατί να αφήνουμε τους ξένους να αγοράζουν ακίνητα γενικά; Δεν είναι κάπως τρελό να αφήνουμε ξένους από που και αν είναι να αγοράζουν ακίνητα τα οποία μετά νοικιάζουν; Και άντε να ήταν ένα λες «εξοχικό το έχουν» αλλά ξένες εταιρίες real estate έχουν αγοράσει άπειρα σπίτια και δεν μου κάθεται καλά.
Marshal_Bessieres on
Οι Εβραίοι είναι πίσω απ’όλα! Εντωμεταξύ πριν τρεις δεκαετίες οι Έλληνες επιχειρηματίες αγόραζαν/λεηλατούσαν τα πάντα σε Βουλγαρία και Βόρεια Μακεδονία. Ειδικά με τις ιδιωτικοποιήσεις είχε γίνει χαμός. Αγόρασαν για πενταροδεκάρες ολόκληρα εργοστάσια και υποδομές και μετά τα ξήλωναν και τα μεταπουλούσαν για ανταλλακτικά/σκραπ. Φαντάσου να έλεγαν τότε οι Βούλγαροι ότι πρόκειται για σαμποτάζ με στόχο την κατάκτηση της ανατολικής Ρωμυλίας.
softDisk-60 on
Γιατι να τα αγορασεις αφου μπορεις να τα πάρεις
Παπαριες ολκης ειναι αυτα, αντι να βλέπουμε το χαλι της αγοράς ακινήτων
ToughSpeed1450 on
Εθνικόφρων φαντάζεται αντικατάσταση πληθυσμού από Τούρκους αγοραστές ακινήτων.
Λες και άμα χρειάζονταν πρόσχημα για εισβολή στις “ευαίσθητες” περιοχές δεν θα έβρισκαν. Πρώτα πρέπει να αγοράσουν τα ακίνητά μας.
Successful-Baker6172 on
Πρεπει; Ειναι εκεινοι το προβλημα; Εδω οι ντοπιοι καταπατανε φυση και χτιζουν αυθαιρετα ακομη και σημερα. Σας πειραζει που ειστε τοσο φτωχοι και ξεφτυλισμενοι που ερχονται πλεον να αγοραζουν οι Βουλγαροι και οι Τουρκοι αντι να ειναι αυτοι φτωχοι και υποδεεστεροι;
thewhiteoftheeyes on
Α Ε φυσικά τώρα κατόπιν εορτής να τα ελέγξουμε γιατί όχι
Apivita on
Οι γρόθοι που μας κυβερνούν θεωρούν αυτές τις αγορές επένδυση. Για αυτό έχουμε τέτοια ωραία ενοίκια…
dimitrasab on
Dystopia final stage
tiranosauros13 on
Παρακολουθώντας κατά καιρούς την αρθρογραφία του κ. Παπαγεωργιάδη, οφείλω να ομολογήσω πως είναι η πρώτη φορά που διακρίνω μια τόσο ξεκάθαρη πολιτική θέση στα λεγόμενά του.
Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τη βασική παραδοχή ότι η ιδιοκτησία γης αποτελεί, σε έναν βαθμό, μια μορφή «κατάκτησης». Η υπερσυγκέντρωση ακινήτων σε συγκεκριμένες περιοχές από πολίτες μιας συγκεκριμένης εθνικότητας μπορεί πράγματι να οδηγήσει στη δημιουργία γκέτο ή και σε σοβαρότερα προβλήματα εθνικής φύσεως. Όποιος έχει ζήσει στην Ξάνθη ή την Κομοτηνή, έχει αντιληφθεί το μέγεθος και τις προεκτάσεις αυτού του ζητήματος. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το πρόβλημα της κοινωνικής ένταξης δεν πηγάζει αποκλειστικά από την ιδιοκτησία γης. Αν κάποιος ήθελε πραγματικά να λύσει το ζήτημα, θα έπρεπε να εστιάσει στις βαθύτερες αιτίες της έλλειψης ενσωμάτωσης.
Όσον αφορά την αναφορά του συγγραφέα στη «μαύρη οικονομία» και τον αθέμιτο ανταγωνισμό, η παρατήρησή του είναι ορθή, αλλά επιδέχεται περαιτέρω ανάλυσης. Είναι σύνηθες πλέον το φαινόμενο ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού να κατέχουν ακίνητα στην Ελλάδα, με τους πελάτες να πληρώνουν στη χώρα προέλευσης. Έτσι, μια υπηρεσία που παρέχεται επί ελληνικού εδάφους φορολογείται σε άλλη χώρα. Εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί θεωρούμε «αποδεκτή» αυτή την πρακτική όταν γίνεται από Ευρωπαίους, Αμερικανούς ή Ισραηλινούς, αλλά την αντιμετωπίζουμε ως απειλή μόνο όταν προέρχεται από την Τουρκία; Η φοροδιαφυγή και η εξαγωγή πλούτου παραμένουν επιζήμιες, ανεξάρτητα από την εθνικότητα του επενδυτή.
Ακόμη και στο σκέλος της γεωπολιτικής επιρροής, το γεγονός ότι δεν συνορεύουμε άμεσα με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ δεν αναιρεί το ότι η σταδιακή εξαγορά μεγάλου μέρους της χώρας μέσω ακινήτων τούς προσφέρει ισχυρούς μοχλούς πίεσης και επιρροής.
Ο κ. Παπαγεωργιάδη προτείνει ως λύση την απαγόρευση ή τον εξονυχιστικό έλεγχο των αγοραστών. Είναι όμως αυτό πάντα εφικτό; Στην πράξη, αν ένα κράτος ή ένας μεγάλος οργανισμός επιθυμεί να εισχωρήσει στην εγχώρια αγορά ακινήτων, διαθέτει τους μηχανισμούς να παρουσιάσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα και να «περάσει» με επιτυχία κάθε έλεγχο, συσκοτίζοντας τους πραγματικούς του σκοπούς.
Η δική μου πρόταση κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση: Η κατοικία πρέπει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως δικαίωμα και δευτερευόντως ως επένδυση.
Όσο η πολιτεία προστατεύει αυτό το δικαίωμα, κανένα fund και κανένας ξένος «επενδυτής» δεν μπορεί να εξαγοράσει εύκολα την ελληνική γη. Όταν ο Έλληνας πολίτης κατέχει ένα κομμάτι της χώρας του, νιώθει οργανικό μέρος της, ευημερεί και παράγει πλούτο που παραμένει εδώ. Με αυτόν τον τρόπο, τα διαθέσιμα ακίνητα για κάθε λογής «κοράκια» περιορίζονται δραστικά. Μπορεί μια τέτοια προσέγγιση να περιορίζει τη βεντάλια των επενδύσεων, όμως θεωρώ πως η εξασφάλιση της στέγης για τους πολίτες και η προστασία των εθνικών συμφερόντων πρέπει να αποτελούν την απόλυτη προτεραιότητα.
**TL;DR:** Η ιδιοκτησία γης αποτελεί όντως στρατηγικό ζήτημα, όμως η εστίαση αποκλειστικά σε Τούρκους επενδυτές αγνοεί την ευρύτερη φοροδιαφυγή και επιρροή άλλων ξένων συμφερόντων. Αντί για γραφειοκρατικούς ελέγχους, η λύση είναι η **κατοικία ως δικαίωμα**: Αν η γη παραμείνει στα χέρια των πολιτών και όχι σε **κερδοσκοπικά κεφάλαια**, θωρακίζονται αυτόματα και τα εθνικά συμφέροντα.
ze12man on
Αχ το γνωστό αρχίδι. Το οποίο όταν έγινε η τραγωδία στα τεμπη έγραψε άρθρο ότι παραλίγο να είναι μέσα στο τρένο αλλά το grind mentality του τον έσωσε. Καταπληκτικός άνθρωπος κ κορυφαίος επιχειρηματίας. Οχι μπράβο του.
Accomplished_Way_538 on
τωρα???? οι τουρκοι και βουλγαροι εχουν παρει ολη την Αλεξανδρουπολη
Gp_Z on
Ρε παιδιά χαλαρώστε… θεωρείται δλδ ότι σε περίπτωση συμβεί κάτι με τν γείτονα χώρα δν θα δεσμευτούν αυτές οι ιδιοκτησίες..
Crazylawyer80 on
Ολο μλκιες
Next-Pepper-4761 on
Δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποια χώρα ήταν σίγουρα ήταν στην νοτιοανατολική Ασία, στη Ταϊλάνδη ή τις Φιλιππίνες, βάση νομοθεσίας οι ξένοι μπορούν κανονικά να αγοράσουν ακίνητα αλλά η γη στην οποία είναι πάνω το ακίνητο ανοίκει στο κράτος. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό αφορά αποκλειστικά τους αλλοδαπούς ή ισχύει και για τους ντόπιους αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρον.
pj101 on
Πέρασε η ώρα
Worth_Environment_42 on
Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό,έτσι γινόταν και στο παρελθόν,τότε που το Ελληνικό Κράτος δεν είχε την σημερινή του έκταση.
16 Comments
Εγώ να ρωτήσω κάτι, γιατί να αφήνουμε τους ξένους να αγοράζουν ακίνητα γενικά; Δεν είναι κάπως τρελό να αφήνουμε ξένους από που και αν είναι να αγοράζουν ακίνητα τα οποία μετά νοικιάζουν; Και άντε να ήταν ένα λες «εξοχικό το έχουν» αλλά ξένες εταιρίες real estate έχουν αγοράσει άπειρα σπίτια και δεν μου κάθεται καλά.
Οι Εβραίοι είναι πίσω απ’όλα! Εντωμεταξύ πριν τρεις δεκαετίες οι Έλληνες επιχειρηματίες αγόραζαν/λεηλατούσαν τα πάντα σε Βουλγαρία και Βόρεια Μακεδονία. Ειδικά με τις ιδιωτικοποιήσεις είχε γίνει χαμός. Αγόρασαν για πενταροδεκάρες ολόκληρα εργοστάσια και υποδομές και μετά τα ξήλωναν και τα μεταπουλούσαν για ανταλλακτικά/σκραπ. Φαντάσου να έλεγαν τότε οι Βούλγαροι ότι πρόκειται για σαμποτάζ με στόχο την κατάκτηση της ανατολικής Ρωμυλίας.
Γιατι να τα αγορασεις αφου μπορεις να τα πάρεις
Παπαριες ολκης ειναι αυτα, αντι να βλέπουμε το χαλι της αγοράς ακινήτων
Εθνικόφρων φαντάζεται αντικατάσταση πληθυσμού από Τούρκους αγοραστές ακινήτων.
Λες και άμα χρειάζονταν πρόσχημα για εισβολή στις “ευαίσθητες” περιοχές δεν θα έβρισκαν. Πρώτα πρέπει να αγοράσουν τα ακίνητά μας.
Πρεπει; Ειναι εκεινοι το προβλημα; Εδω οι ντοπιοι καταπατανε φυση και χτιζουν αυθαιρετα ακομη και σημερα. Σας πειραζει που ειστε τοσο φτωχοι και ξεφτυλισμενοι που ερχονται πλεον να αγοραζουν οι Βουλγαροι και οι Τουρκοι αντι να ειναι αυτοι φτωχοι και υποδεεστεροι;
Α Ε φυσικά τώρα κατόπιν εορτής να τα ελέγξουμε γιατί όχι
Οι γρόθοι που μας κυβερνούν θεωρούν αυτές τις αγορές επένδυση. Για αυτό έχουμε τέτοια ωραία ενοίκια…
Dystopia final stage
Παρακολουθώντας κατά καιρούς την αρθρογραφία του κ. Παπαγεωργιάδη, οφείλω να ομολογήσω πως είναι η πρώτη φορά που διακρίνω μια τόσο ξεκάθαρη πολιτική θέση στα λεγόμενά του.
Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τη βασική παραδοχή ότι η ιδιοκτησία γης αποτελεί, σε έναν βαθμό, μια μορφή «κατάκτησης». Η υπερσυγκέντρωση ακινήτων σε συγκεκριμένες περιοχές από πολίτες μιας συγκεκριμένης εθνικότητας μπορεί πράγματι να οδηγήσει στη δημιουργία γκέτο ή και σε σοβαρότερα προβλήματα εθνικής φύσεως. Όποιος έχει ζήσει στην Ξάνθη ή την Κομοτηνή, έχει αντιληφθεί το μέγεθος και τις προεκτάσεις αυτού του ζητήματος. Ωστόσο, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι το πρόβλημα της κοινωνικής ένταξης δεν πηγάζει αποκλειστικά από την ιδιοκτησία γης. Αν κάποιος ήθελε πραγματικά να λύσει το ζήτημα, θα έπρεπε να εστιάσει στις βαθύτερες αιτίες της έλλειψης ενσωμάτωσης.
Όσον αφορά την αναφορά του συγγραφέα στη «μαύρη οικονομία» και τον αθέμιτο ανταγωνισμό, η παρατήρησή του είναι ορθή, αλλά επιδέχεται περαιτέρω ανάλυσης. Είναι σύνηθες πλέον το φαινόμενο ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού να κατέχουν ακίνητα στην Ελλάδα, με τους πελάτες να πληρώνουν στη χώρα προέλευσης. Έτσι, μια υπηρεσία που παρέχεται επί ελληνικού εδάφους φορολογείται σε άλλη χώρα. Εδώ όμως προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί θεωρούμε «αποδεκτή» αυτή την πρακτική όταν γίνεται από Ευρωπαίους, Αμερικανούς ή Ισραηλινούς, αλλά την αντιμετωπίζουμε ως απειλή μόνο όταν προέρχεται από την Τουρκία; Η φοροδιαφυγή και η εξαγωγή πλούτου παραμένουν επιζήμιες, ανεξάρτητα από την εθνικότητα του επενδυτή.
Ακόμη και στο σκέλος της γεωπολιτικής επιρροής, το γεγονός ότι δεν συνορεύουμε άμεσα με τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ δεν αναιρεί το ότι η σταδιακή εξαγορά μεγάλου μέρους της χώρας μέσω ακινήτων τούς προσφέρει ισχυρούς μοχλούς πίεσης και επιρροής.
Ο κ. Παπαγεωργιάδη προτείνει ως λύση την απαγόρευση ή τον εξονυχιστικό έλεγχο των αγοραστών. Είναι όμως αυτό πάντα εφικτό; Στην πράξη, αν ένα κράτος ή ένας μεγάλος οργανισμός επιθυμεί να εισχωρήσει στην εγχώρια αγορά ακινήτων, διαθέτει τους μηχανισμούς να παρουσιάσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα και να «περάσει» με επιτυχία κάθε έλεγχο, συσκοτίζοντας τους πραγματικούς του σκοπούς.
Η δική μου πρόταση κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση: Η κατοικία πρέπει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως δικαίωμα και δευτερευόντως ως επένδυση.
Όσο η πολιτεία προστατεύει αυτό το δικαίωμα, κανένα fund και κανένας ξένος «επενδυτής» δεν μπορεί να εξαγοράσει εύκολα την ελληνική γη. Όταν ο Έλληνας πολίτης κατέχει ένα κομμάτι της χώρας του, νιώθει οργανικό μέρος της, ευημερεί και παράγει πλούτο που παραμένει εδώ. Με αυτόν τον τρόπο, τα διαθέσιμα ακίνητα για κάθε λογής «κοράκια» περιορίζονται δραστικά. Μπορεί μια τέτοια προσέγγιση να περιορίζει τη βεντάλια των επενδύσεων, όμως θεωρώ πως η εξασφάλιση της στέγης για τους πολίτες και η προστασία των εθνικών συμφερόντων πρέπει να αποτελούν την απόλυτη προτεραιότητα.
**TL;DR:** Η ιδιοκτησία γης αποτελεί όντως στρατηγικό ζήτημα, όμως η εστίαση αποκλειστικά σε Τούρκους επενδυτές αγνοεί την ευρύτερη φοροδιαφυγή και επιρροή άλλων ξένων συμφερόντων. Αντί για γραφειοκρατικούς ελέγχους, η λύση είναι η **κατοικία ως δικαίωμα**: Αν η γη παραμείνει στα χέρια των πολιτών και όχι σε **κερδοσκοπικά κεφάλαια**, θωρακίζονται αυτόματα και τα εθνικά συμφέροντα.
Αχ το γνωστό αρχίδι. Το οποίο όταν έγινε η τραγωδία στα τεμπη έγραψε άρθρο ότι παραλίγο να είναι μέσα στο τρένο αλλά το grind mentality του τον έσωσε. Καταπληκτικός άνθρωπος κ κορυφαίος επιχειρηματίας. Οχι μπράβο του.
τωρα???? οι τουρκοι και βουλγαροι εχουν παρει ολη την Αλεξανδρουπολη
Ρε παιδιά χαλαρώστε… θεωρείται δλδ ότι σε περίπτωση συμβεί κάτι με τν γείτονα χώρα δν θα δεσμευτούν αυτές οι ιδιοκτησίες..
Ολο μλκιες
Δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποια χώρα ήταν σίγουρα ήταν στην νοτιοανατολική Ασία, στη Ταϊλάνδη ή τις Φιλιππίνες, βάση νομοθεσίας οι ξένοι μπορούν κανονικά να αγοράσουν ακίνητα αλλά η γη στην οποία είναι πάνω το ακίνητο ανοίκει στο κράτος. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό αφορά αποκλειστικά τους αλλοδαπούς ή ισχύει και για τους ντόπιους αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Πέρασε η ώρα
Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό,έτσι γινόταν και στο παρελθόν,τότε που το Ελληνικό Κράτος δεν είχε την σημερινή του έκταση.