Hey, do you still remember Hugo from the 2000s? Do you have any funny memories or stories about it, and has anyone ever actually received the prize they won on this show?

Na paluszkach…

Nagrody nie dostałem ale kiedy byłem młodszy, może w gimnazjum, zostałem wrobiony w pilnowanie mojej trzymiesięcznej siostrzenicy, podczas gdy moja siostra poszła do fryzjera. No i siedzę sobie w poczekalni salonu fryzjerskiego z małą, a tu nagle wchodzi Hugo!
​Byłem zestresowany jak cholera i po prostu gapiłem się na niego, gdy on czytał magazyn i czekał na swoją kolej, ale nie wiedziałem, co powiedzieć. Po chwili moja siostrzenica zaczęła płakać. Próbowałem ją uciszyć, bo nie chciałem, żeby przeszkadzała Hugo, ale ona po prostu nie przestawała. W końcu on wstał i podszedł do nas. Zaczął gładzić ją ręką po główce i zapytał, co się stało. Odpowiedziałem, że pewnie jest głodna albo coś w tym stylu. Wtedy Hugo odłożył magazyn, wziął moją siostrzenicę na ręce i podciągnął koszulkę. Nakarmił ją piersią tam, na samym środku salonu fryzjerskiego. Wyluzowany gość, naprawdę miło z jego strony.

To Hugo był tak dawno że Warszawa jeszcze ulic nie miała? Tylko… Warszawa 50?

pamiętam oryginał. A ten obrazoburczy zniewieściały głosik najchętniej bym z pamięci wyrzucił. 

Pamiętam Scyllę – wydaje mi się, że w ostatnich czasach wiele kobiet wpisuje się w jej estetykę 

Lot z Radomia, no ładnie. Ciekawe czy w tym uniwersum lotnisko miało jakieś zainteresowanie.

Pamiętam że miałam chyba jakąś grę komputerową z Hugo, ale chyba nigdy mi się nie udało jej przejść do końca 🤔

Pamiętam tylko, że jako dzieciak miałem pompę z grających. Że myślałem, że osoby, które się dodzwoniły, to kompletne nieogary. Że gdybym ja był na ich miejscu, to wszystko przeszedłbym bez problemu.

Później dorosłem i zrozumiałem, że wynikało to z opóźnienia, i gra w Hugo musiała być jak gra w Tetrisa przy pingu 999.

Dostałem się i grałem w to w telelwizji, naciskając przyciski na słuchawce, pamiętam że byłem mega podjarany.

Opóźnienie było takie, że co nie nacisnąłem to reakcja na telewizorze była 5-10sek później, odpadłem od razu.

Coś tam pamiętam. Bodajże miałem nawet grę na płycie.

Ja miałem na płycie grę Hugo. Ta z wagonikiem. Jarałem sie jak rosyjska rafineria po kontakcie ze spadającymi szczątkami ukraińskich dronów.

Już 2 szanse zmarnowałeś. Jeszcze jedna i przegrałeś.

Mój stary nazwał swojego syna Hugo i zawsze mi się z nim kojarzy XDDDD

Raz udało mi się dodzwonić, ale to nie działało tak jak trzeba już od samego początku XD Tonowe wybieranie przycisków sucks.

Wygrałem PS2 z zestawem gier. Nie dodzwaniałem się, tylko wygrałem w konkursie czasopisma Hugo (xd), więc przyjechałem do Polsatu z ojcem i grałem w studio na słuchawce-kontrolerze

WYSOKI rachunek na telefon to pamiętam xd

Pamiętam że z bratem znaleźliśmy do pobrania z torrentow pełna wersje gry z Hugo na PlayStation. Z tego co pamiętam, zawierala większość gier z programu i jeszcze kilka, więc można było grać dowoli bez potrzeby dzwonienia 😀

Moja siostra wygrała w magazynie i dostała grę “Hugo i Czarodziejskie Zwierciadło”

Jak byłam mała to mama przysłaniała mi te część telewizora która była odpowiedzialna za odbiór sygnału z pilota i udawałam że ja grałam w te gry na telewizorze. Potem jak ktoś przegrywał to sie wkurwiałam o missinput

Nie widziałem odcinka, w którym ktoś wygrał główną nagrodę 😅

Pamiętam, jak trzeba było układać “lepieje”. Jeden z nich: “lepiej zamknij mordę i włącz tę grę”. Nie wiem, czy padł rzeczywiście na żywo 😄

“CO ZA DEBIL, JA BYM SZYBCIEJ KLIKNĄŁ 6” w każdej grze

Kiedy miałem 8 lat to mój wówczas 6cio letni brat dodzwonił się do programu, prowadzący odebrał a mój brat… beknął i rzucił słuchawką 😀