A sample from the RIZIV shows that about a quarter of the people who were sick at home for more than a year last year received sickness benefits wrongly or for too long. The newspaper De Standaard wrote this on Monday.
Young people under the age of 28 and under-40 year olds with a mental disorder. These are the two specific groups for which the National Institute for Health and Disability Insurance (Riziv) each evaluated 1,000 files in 2025. Twice it turned out that approximately a quarter of the recognitions of disability had to be terminated or shortened.
In the vast majority of these files, 70 percent among under-28 year-olds and 84 percent among under-40-year-olds with a mental disorder, respectively, it turned out that the long-term ill could in principle simply return to work in a job similar to the previous one. The results are in line with other samples that have emerged in recent weeks.
It is striking that the new poll shows that the socialist health insurance funds most often paid out benefits incorrectly. For example, in the group of under-40 year olds with a mental disorder, 29.4 percent wrongly received benefits. At other health insurance funds the figures were 10 percentage points lower.
Last weekend Minister of Health Frank Vandenbroucke (Going forward) the operation of the health insurance funds is still questionable. They ‘will have to completely reinvent themselves’, he said. ‘If they don’t do that now, there will be no future for them. This is existential.’
https://www.tijd.be/politiek-economie/belgie/algemeen/steekproef-toont-aan-kwart-langdurig-zieken-kreeg-onterecht-uitkering/10659907.html
Posted by Numerous_Syllabub691
18 Comments
>Opvallend is dat uit de nieuwe peiling blijkt dat de socialistische ziekenfondsen het vaakst verkeerdelijk uitkeringen uitbetaalden. Zo kreeg bij de groep min-40-jarigen met een psychische stoornis 29,4 procent onterecht een uitkering. Bij andere ziekenfondsen lagen de cijfers 10 procentpunten lager.
Ik stel mij serieus vragen bij de methodologie en conclusie. Een zeer specifiek afgebakende leeftijdsgroep en diagnose. En vervolgens zen conclusie voor de gehele groep trekken? Duidelijk dat dit weer past in de frontale aanval van enkele politiekers op het middenveld. Ze draaien ons een rad voor de ogen met als doel zo veel als mogelijk macht naar zich toe te trekken.
Ik wil bv ook wel eens de andere kant horen ivm deze doelgroep: de artsen, psychiaters, psychologen, zorgverleners die deze mensen diagnosticeren, ondersteunen en behandelen. Denken zij er hetzelfde over?
heftige cijfers
Waarom krijg ik het gevoel dat de media weer gewoon draagvlak aan het creëeren is voor de politiek? Enkele weken geleden kwam er ook al dergelijke studie in het nieuws. Is ons nieuws eigenlijk wel echt objectief?
Natuurlijk moet misbruik aangepakt worden, maar het systeem moet ook meer aangepast worden aan mensen die niet 100% mee kunnen. Er komt een heel eenzijdig narratief in de media, input van artsen en patiënten(organisaties) zou op zijn plek zijn.
Waarom hebben wij zoveel langdurige zieken? Veel meer dan de andere eu landen.
Ik begrijp niet wat er in ons landje zo anders is.
Uit het VRT artikel:
“Te ruime criteria
Xavier Brenez, CEO van de Onafhankelijke Ziekenfondsen, is het niet eens met de conclusies die worden getrokken op basis van de steekproef. “Dit is gewoon een variatie in medische evaluatie. Dat is gekend in de zorgsector. Vraag 2 artsen om een diagnose te doen en om te beslissen over een behandeling en er zijn afwijkingen.”
Volgens hem zijn er zelfs verschillen tussen de evaluaties van de artsen van het Riziv zelf. Bovendien wordt dat versterkt door de ruimte die er binnen de wetgeving is, zegt hij in De Ochtend op Radio 1. “De criteria op basis waarvan er wordt geëvalueerd zijn vatbaar voor interpretatie.”
Brenez legt daar nog een cijfer bovenop. “Als iemand terug naar het werk moet en niet akkoord gaat, kan hij gratis naar de arbeidsrechtbank trekken. In 30 procent van de gevallen krijgt hij gelijk en zegt de rechtbank: de artsen van de ziekenfondsen of van het Riziv zijn te streng geweest. Het probleem ligt dus in die variatie van medische evaluatie.”
“Vervuild debat”
Gezond zijn die discussie en polemiek niet, geeft Brenez toe. Om dat probleem aan te pakken, stelt hij voor om veel preciezere richtlijnen te geven voor moeilijke dossiers. Ook roept hij op om de wetgeving aan te passen en te preciseren.
Hij ontkent ook niet dat er iets moet veranderen bij de ziekenfondsen. “Maar er is veel nervositeit. Ik denk dat er sereniteit en rust nodig is in het debat om de oplossing te kunnen bespreken”.
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/05/11/langdurig-zieken-onterecht-uitkering-ziekenfondsen-vandenbroucke/
laat me raden, deze sub gaat het zonder meer bagatelliseren en zeggen dat het de fout is van de verschrikkelijke kapitalisten
als je bovengemiddeld verdient moet je wakker worden, lezer. het zijn jij en je gezin die voor deze kosten gaan opdraaien
Sensationele titel die feitelijk zegt “we hebben gezocht naar een lam om te slachten en we hebben het gevonden, stel onze ideologische politieke posities hierbij niet in vraag”
Extrapoleren van steekproefresultaten. En dan nog veralgemenen van steekproefresultaten van zo’n specifieke niche… Men is hier kennelijk op zoek naar een… ahum… trommelgeroffel… “Maatschappelijk Draagvlak”.
Heerlijk. Alweer een dag waar mensen met chronische ziektes collectief worden afgeschilderd als profiteurs, voornamelijk voor mensen die begrip noch empathie hebben voor hun situatie.
Ook altijd fijn dat de problemen waar langdurige zieken zelf mee te maken hebben blijkbaar ook niet benoemd kunnen worden. Nee, laten we gewoon doen alsof terug aan het werk gaan na langere periodes van ziekte eenvoudig is en de enige redenen dat mensen dit niet doen of hierover wat terughoudend zijn gewoonweg luiaardij of willen profiteren zijn.
Er zit wel een deel waarheid in. Ik ken ook iemand die nooit nergens last van heeft tot ze de persoon op werk interview sturen dan heeft ze plots last van de meest rare klachten. Eenmaal die “werkverplichting” wegvalt, zijn de symptomen weer verdwenen. Ik noem het luiheid, de medische wereld heeft er een hoogdravende naam voor. Ondertussen betaalt de gezondheidszorg.
Toch ff de post van Thomas Goorden hierover reposten want die is er weer boenk op; tldr: veel tamtam op basis van een steekproef maar niks uitleg over wat voor steekproef dit juist is.
Kwart van langdurig zieken kreeg onterecht een uitkering” koppen vandaag verschillende kranten. Ik verslikte me bijna in mijn koffie bij het lezen ervan, want deze berichtgeving zit vol met gigantische rode vlaggen.
—
Ten eerste is er de vraag hoe zo’n steekproevenonderzoek van RIZIV überhaupt in de schoot van één enkele krantenredactie terechtkomt. Enkele maanden geleden zagen we ook zoiets gebeuren, met RIZIV controleurs die plots anoniem op VRT NWS allerlei beschuldigingen mochten uiten over thuisverpleegkundigen. En dat in het midden van een heuse politieke klopjacht op ziekenzorg?
Het zorgwekkende hieraan is de onwaarschijnlijke machtspositie waarin RIZIV zich bevindt. Veel mensen beseffen dit niet, maar een RIZIV controleur kan op een half uurtje tijd een mensenleven in de prak rijden. Zo lang (of korter) duren immers de “ondervragingen” meestal, waaruit conclusies worden getrokken die kunnen leiden tot het verlies van een ondersteuningspremie of zelfs terugvorderingen van tienduizenden euros per patiënt.
In feite zou je, gezien de mogelijke gevolgen, een RIZIV controleur NOOIT mogen te woord staan zonder dat er een advocaat aanwezig is. Dat is geen hyperbool, de disproportionaliteit tussen de oppervlakkigheid van controles en hun impact is echt waanzinnig.
—
Waar is het wederwoord trouwens? Geen enkele belangenorganisatie voor patiënten, geen enkele inhoudelijke specialist (adovcaat of eender wat) lijkt bevraagd te zijn geweest over deze steekproef.
De enige stem die aan bod komt is het kabinet van minister Frank Vandenbroucke. Redelijkerwijs zou daarbij enige verontwaardiging verwacht mogen worden over het uitlekken van het steekproevenonderzoek. Maar nee hoor, de toon van het debat wordt meteen gezet: “de ziekenfondsen hebben iets uit te leggen.”
Hoezo? Moet RIZIV dan niet uitleggen hoe het komt dat er zoveel informatie naar de pers “lekt”?
Sorry, maar dit stinkt langs alle kanten. Gelekte dossiers waarbij vervolgens enkel de bevoegde minister aan bod mag komen? Alsjeblieft seg.
—
Verder vallen er enorme vragen te stellen over de gebruikte methodiek bij het evalueren van patiënten. In deze berichtgeving komt het totaal niet aan bod hoe dit gebeurt, wat op zich ook al een bizarre lacune is.
Om die reden kan het nieuwsbericht ook moeilijk aan een soort van “waarde-inschatting” onderworpen worden, als ge het daarbij houdt tenminste.
Gebaseerd op mijn onderzoek naar het gebruik van de KATZ-score bij RIZIV (voor de inschatting van recht op verpleging bij ziekte), lijkt het echter wel de moeite om even door te graven. Daar rammelde de methodiek immers langs alle kanten en is het overduidelijk dat RIZIV-controleurs triviaal de resultaten van hun onderzoek in het nadeel van de patiënt (en thuisverpleger) durven sturen.
Het omgekeerde, een *onderschatting* van de zorgnood, komt immers zo goed als nooit voor bij zulke controle en bij nazicht van de dossierdetails bulkte het van de fouten bij RIZIV. Is hier hetzelfde aan de hand? Bleek eender waar uit de steekproef dat iemand eigenlijk langer arbeidsongeschikt is dan gedacht? Dat is geen detail hé.
Of het bij arbeidsongeschiktheid dus ook zo is, weet ik niet, maar bij zulke controles van zorgnood bevindt de bevoegde rechtbank zich bovendien *IN* de gebouwen van RIZIV. Dat, plus enkele procedurele kenmerken, doen toch minstens de indruk ontstaan dat dit helemaal geen onafhankelijke en objectieve rechtsgang is.
—
Vijf minuten opzoekwerk levert al meteen op dat de zogenaamde “RTW-SE-vragenlijst” een centrale rol speelt in het onderzoeken van arbeidsongeschiktheid. Om daar de wetenschappelijke waarde (sterkte van de “voorspellingsfactor”) in te schatten, is er wat meer werk nodig.
Maar één detail valt alvast te noteren uit de beschrijving van de overheid over deze vragenlijst: “Er is geen medisch onderzoek van, noch een fysiek contact met de werknemer voorzien om het arbeidspotentieel in te schatten.”
Er wordt vervolgens gesteld dat dit dus geen echte inschatting is van arbeids(on)geschiktheid, maar een triage, die moet gevolgd worden door een “onderzoek of fysiek contact van de werknemer met de arbeidsarts”.
Een logische vraag die zich opwerpt is dan ook wat hier eigenlijk bericht wordt? Gaat het over een geschreven enquête (triage)? De resultaten van het secundaire (en cruciale) onderzoek? Of gaat het hier over nog iets anders, bijvoorbeeld willekeurige bezoekjes van RIZIV controleurs? (In dit laatste geval, was er dan iemand aanwezig om de gang van zaken te controleren?)
—
Als laatste nog een cruciaal inzicht uit mijn onderzoek naar de heisa rond thuisverpleging.
De KATZ-methodiek die daar door RIZIV gebruikt wordt om mensen thuisverpleging toe te kennen (maar vooral te weigeren), bleek immers voor een totaal andere doelstelling ontwikkeld te zijn in jaren ’70-80.
Dr. Katz ontwikkelde zijn methode namelijk om te kunnen onderzoeken welke zorgaanpak en behandelingsmethodes het beste werkten bij revalidatie. Als de zorgnood immers daalde, werkte de therapie (wellicht).
Maar evalueren welke behandeling in het verleden werkte is best wel iets anders dan zorgnood voorspellen. En toch werd het gebruik van de KATZ-methodiek hiervoor grootschalig uitgerold, waarbij trouwens nog enkel cruciale details verschoven met de jaren, tot een hoopje subjectieve rekenkundige rommel, naar mijn mening.
(Voor wie zich afvraagt waarom deze methode ook gebruikt wordt voor bijvoorbeeld palliatieve patiënten, goede vraag!)
—
Maar dus, hier is de vraag waar u zich vanavond eens mee bezig kan houden:
Waarom ligt de focus zo hard op het detecteren van “oneigenlijke” arbeidsongeschiktheid, in plaats van op pakweg het arbeidswelzijn van de bevolking?
Het is zo’n beetje als een huisarts die zich vooral bezighoudt met na te gaan welke patiënten aan het liegen zijn, in plaats van ze te proberen genezen.
U hoeft daar niet meteen in te lezen dat we op zoek moeten gaan naar manieren om mensen “in de watten te leggen”, want hardvochtigheid is duidelijk veel modieuzer momenteel. Nee, de vraag die kan gesteld worden is welke maatregelen genomen worden om mensen aan meer voldoeninggevende, zinvolle arbeid te helpen?
Het lijkt er immers op dat we zijn gaan geloven dat ons economische model vereist dat mensen jobs doen waar ze in de kern niet gelukkig van worden. Zoals wetenschappers dan zeggen: “Citation needed.”
Ik heb het hier heel moeilijk mee, als partner van een 28-jarige vriendin die al lang in een traject zit om er weer bovenop te geraken.
> respectievelijk 70 procent bij de min-28-jarigen en 84 procent bij de min-40-jarigen met een psychische stoornis, bleek zelfs dat de langdurig zieke in principe gewoon weer aan de slag kon in een gelijkaardige job als de vorige.
Sure. Ik zie mijn vriendin ook gewoon in staat om morgen weer fulltime haar oude job te doen. Ik zie ze dan ook gewoon weer zichzelf opbranden, omdat de sector tot op het bot rot is en profiteert van mensen die zichzelf boven anderen zetten.
Wat ik me vooral afvraag is hoe ze tot die conclusie komen “ahja Jefke hier kan terug gaan werken”.
Allemaal laten terug betalen 🙂
Psychische stoornis, als in bv. een depressie met verlangen naar het einde van het leven (zelfmoord, euthanasie, …) of eerder bv. een zwakke vorm van autisme waarin sociaal contact op de werkvloer bemoeilijkt wordt? Nogal een wereld van verschil.
In sé kan iedereen met een psychische stoornis, ongeacht de gradatie daarin, terug fysiek deelnemen aan het arbeidscircuit. De vraag is: in hoeverre zijn de personen die deze beslissing nemen verantwoordelijk voor de gevolgen indien het slecht afloopt?
Om als mutualiteit of overheidsdienst een diagnose en medisch verslag van een arts/specialist te gaan overrulen, moet je toch al sterk in je schoenen (durven) staan…
En dat van een socialist🤬
Ik ken een vrouw, de vriendin van een vriendin, die al 30 jaar een ziekte uitkering krijgt. En ze is daar heel eerlijk over: “ik ga éénmaal per jaar naar mijn huisarts, ik fake een beetje, en hupla weer een jaartje op mijn gemak.”
Ik stel mij serieuze vragen over haar huisarts, die eigenlijk al in pensioen zou moeten zijn.
Zij weet heel goed dat zij misbruik maakt van het systeem: “je bent dom dat je dat ook niet doet”…. is het antwoord op de ethische vraag die ik stelde.
Even op kousenvoeten: misschien moeten de werkgevers maar eens wat meer uit hun pijp komen rond reïntegratie van langdurige zieken, want het is altijd hetzelfde liedje: zagen en klagen over dat die langdurige zieken teveel kosten, maar bijdragen aan de oplossing: ho maar. Zo betrokken voelen ze zich nu ook weer niet, lol.