Good morning.
For two months I have been looking for a hotel kitchen staff in Crete. As this restaurant has some special requirements because it is fine dining it is perfectly reasonable to have some standard. He sent me a lad a very rich resume, with whom we have worked together again and I know he is doing for the position. Somewhere there, however, I was told that for 26 days of work per month they can give "ceiling" 1500 €. I told them that the nature of his restaurant work as well as the range of knowledge and morality deserved at least 1800 but they were categorically denied.
As the days passed I saw an article on his actions Pancreas Association of Hotel Managerswhere in the discussion issues were the framework for the conversation of employees from third countries !!!!
We are so incapable that in people who really deserve we are stingy to give 300 € more. We are so incapable that salaries in Greece are not competitive to attract people from the rest of the EU and we are looking for staff from Bakakandes and the Philippines. I am really ashamed that after 25 years of work, I see again the outbreak of some self -styled managers who are so low the level of service in tourism with "students" from the EU (as they did in 2010) and now by attracting workers from areas where their salary is $ 114.
Η ανικανότητα των managers και η πεπατημένη λύση.
byu/Chef_Syndicate ingreece
Posted by Chef_Syndicate
13 Comments
Αριστεία. Κοτζάμ εταιρίες που τζιραρουν αρκετά μυρια το μήνα, κοιτάν να φανε το 300ρι του υπαλλήλου.
Δεν ξέρω ποιο ξενοδοχείο ειναι αλλά «μόλις» γύρισα από Κρήτη & σε καταλαβαίνω απολύτως.
Ήμουν σε μια παρόμοια θέση/κατάσταση & μου φαινόντουσαν γελοίοι οι άνθρωποι που τους έδιναν σχεδόν εκατομμύριο (χωρίς πλάκα) για να κάνουμε πολύ συγκεκριμένο εβεντ 3-4 φορές τον χρόνο με όλο το ξενοδοχείο δικό τους.
Και δεν θελανε να πληρώσουν το προσωπικό που έκανε όλο αυτό το εβεντ παραπάνω από το ποσό που έχει θέσει η εταιρία σαν affordable. Που ήταν ξέρω εγώ 1500€ για chef de partie. Παρόλο που σκίζονται στην δουλειά τα παιδιά & εξωτερικό παίρνουν τουλάχιστον άλλα 500€ για χειρότερο πόστο.
Είναι αστείο & με κάνει να αναρωτιέμαι αν ήρθε η ώρα & εποχή να αλλάξω χώρα πάλι ή κλάδο!
Οι παλαιοί λέγανε “Το φτηνό κρέας το αγοράζουν οι πλούσιοι και το τρώνε οι σκύλοι.”
Προφανώς όταν δεν θα βγαίνει η δουλειά θα τα δώσουν τα παραπάνω.
Ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, δεν μπορείς να το αλλάξεις αυτό.
Επίσης, το πρόβλημα δεν είναι ότι οι μισθοί είναι χαμηλοί στην Ελλάδα, το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία της χώρας μας δεν είναι ανταγωνιστική και έχουμε πέσει σε στασιμοπληθωρισμό. Δεν βγάζουν πολλά λεφτά οι επιχειρήσεις, οπότε δεν επεκτείνονται, οπότε δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές, οπότε οι μισθοί συμπιέζονται προς τα κάτω.
Η λύση είναι απλή: ψηφίζουμε, και όχι τους ίδιους και τους ίδιους ξανά και ξανά. Είδαμε που οδήγησε αυτό με τα Τέμπη.
Και απο τρίτες χώρες να φέρεις άτομα πιστεύεις θα βγαζουν το επίπεδο δουλείας που θες?
Έχω δουλεψει σε κουζίνες εξωτερικού και γέλαγα με τις ικανότητες απο μάγειρες Α-Β.
Το ότι πληρώνεις παίρνεις είναι κανόνας.
1500 είναι λίγα και για Μπαγκλαντές….
Καταλαβαίνω την απογοήτευσή σου, αλλά πρόκειται για συστημικό πρόβλημα στον κλάδο της φιλοξενίας στην Ελλάδα. Η πραγματική λύση θα ήταν να αυξηθούν οι μισθοί και να γίνει το επάγγελμα πιο ελκυστικό.
Θα σχολιάσω την έκφραση “πεπατημένη λύση”.
Έχουμε μάθει να ακολουθούμε πρακτικές και να αντιγράφουμε το τι κάνουν οι άλλοι, οι ανταγωνιστές, που δεν υπάρχει περιθώριο για καινοτομία και κριτική σκέψη.
Δεν αναφέρομαι μόνο στα ξενοδοχεία. Γενικά αν ο ανταγωνιστής με τις πολιτικές του πήγαινε για κλείσιμο, θα έκλεινε παραπάνω από τον μισό κλάδο μέχρι κάποιος να πάρει χαμπάρι.
Ο αντρας μου το 2005 επαιρνε 40 ευρω μεροκαματο σε ταβερνα στη Σκιαθο σαν βοηθος σερβιτορου και ο κολοσσος δεν μπορει το 2025 να δωσει 69 ευρω μεροκαματο στο σεφ του fine dining?
Συζητάς για έναν τομέα όπου ο εργαζόμενος – μέσος διευθυντής ξενοδοχείου αδυνατεί να κατανοήσει την έννοια του ΦΠΑ στα έσοδα κ του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή μικτά- καθαρά. Η τελευταία φράση – απάτη, έγκειται στις κρατήσεις που αφορούν την επιχείρηση, και τις συνολικές εισπράξεις του κράτους από αυτές. Σε απλά Ελληνικά ένας εργαζόμενος που πληρώνεται 1500€ καθαρά, η επιχείρηση επιβαρύνεται 1000€ εισφορές κ κρατήσεις, κόστος που πρέπει να το αποδώσει μηνιαία, επιβαρύνοντας την μηνιαία ρευστότητα της. Αυτά που πρέπει να μειωθούν, είναι οι εισφορές και οι κρατήσεις που είναι οι μεγαλύτερες στον δυτικό κόσμο. Η πολιτική όλων των χρόνων απέναντι στο ασφαλιστικό σύστημα είναι η αντιμετώπιση της ανεργίας, περιορίζοντάς την ανεργία με περισσότερους εργαζόμενους έναντι μισθών. Η λογική Τζάμπο λέει, γιατί να πάρω κάτι που κοστίζει ένα επί 100 και θα κρατήσει για Χ χρόνια, θα πάρω 10 επί 10 κ θα τα αλλάζω κάθε 1-2 χρόνια. Η λογική βολεύει, ακαματηδες μάνατζερ, εργοδότες και το κράτος.
Πολύ ωραίο θέμα για συζήτηση. Θά μιλήσω για managers σέ άλλο κλάδο βέβαια, αλλά πώς τελικά αυτά τα παιδιά χάλασαν την αγορά. Στα χρόνια της κρίσης λοιπόν, στον χώρο τού αυτοκινήτου, (βλέπε αντιπροσωπείες,καί για μη παραγωγικές θέσεις) για τεχνικούς συμβούλους προσλάμβαναν αυτά τα παιδιά, με 850 – 900 € , όταν για την ίδια θέση, ένας μηχανικός αυτοκινήτων με πείρα, αναβαθμισμένος στην θέση του τεχνικού συμβούλου, έπαιρνε 1200€. Η θέση τών προϊσταμένων τής εποχής ήταν, πώς άσχετα από την απειρία των συγκεκριμένων, θα μπορούσαν να τα καταφέρουν μια χαρά. Άλλωστε λόγω κρίσης, δεν μπορούσαν να πληρώσουν τόσα λεφτά για έμπειρους. Ακόμα και εταιρείες οι οποίες δεν αντιμετώπισαν ποτέ ουσιαστικά σοβαρό θέμα. Σήμερα λοιπόν, και εφόσον τό πρόβλημα έχει μεγαλώσει, για να μπορούν οι εταιρείες νά διαχειριστούν τούς πελάτες σωστά, έχουν προσλάβει και εργοδηγούς, (πρώην μηχανικούς) για να καλύψουν τά κενά. Δηλαδή για μία θέση δύο ανθρώπους πλέον. Ευτυχώς κάποιοι έχουν καταλάβει την μαλακια πού έγινε. Τώρα βέβαια οι περισσότεροι ψάχνουν για έμπειρους, χωρίς πλέον η αγορά νά έχει διαθέσιμους.
Αυτό συμβαίνει και σε άλλους κλάδους της οικονομίας σήμερα που τα πηγαίνουν καλά, όπως οι κατασκευαστές εταιρείες.
Ενώ έχουν συμβάσεις δισεκατομμυρίων ευρώ να εκτελέσουν δε βρίσκουν προσωπικό και γκρινιάζουν.
Πώς θα βρουν το προσωπικό όταν πληρώνουν κλάσμα μισθού και χειρότερες συνθήκες εργασίας σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες?
Πόσες φορές έχω δει αποτυχημένους να γίνονται manager είτε λόγω νεποτισμού είτε λόγω γλυψίματος;
Πόσες φορές έχω δει τυπακια που πάνε με τη μόδα να σακατεύουν κατά τα άλλα υγιείς επιχειρήσεις;