“Why do we have to” beg “a decent death for our man?” – In despair the relatives of end -stage patients

Δεν είναι μόνο ο θάνατος που πρέπει να φαντάζει ως λύση ενός αδιεξόδου, ΑΛΛΑ η ΑΝΎΠΑΡΚΤΗ υποστήριξη σε σοβαρές ασθενείς έως εκεί. Γιατί δεν ξυπνάς μια μέρα τελικό στάδιο. Ούτε φτάνουν όλοι οι καρκινοπαθείς εκεί. Αρκετοί θεραπεύονται.

Όμως ενας καρκινοπαθης έχει τακτικες εξετάσεις θεραπείες ραντεβού με γιατρούς ενέσεις σπίτι αξονικές μαγνητικές συνταγογράφηση φαρμάκων κλπ, όλα αυτά μαζί με την ανημπορια του από τα φάρμακα κ την ψυχολογική πίεση, καταλαβαίνουμε ότι είναι αδύνατο να τα υποστηρίξει κ το βάρος πέφτει στον κοντινότερο συγγενή δηλ ένα παιδί συνήθως που επωμίζεται χρέη γραμματέα κ φροντιστή κ πρέπει να συντονίσει όλα αυτά. Μαζί με τη ζωή του κ τη δουλειά του; Μάλλον όχι. Κ νομοτέλειακα μένουν πίσω.

Η κοινωνία βλέπει μόνο τις τελικές περιπτώσεις που είναι ένα μέρος του λόγου. Νόσουν χιλιάδες κόσμου με μακρές θεραπείες τακτικό look up κ η φροντίδα του κράτους είναι μηδέν. Πόσο δύσκολο θα ήταν να υπάρχουν κινητά συνεργεία με γιατρό κ νοσηλευτή,τώρα που έχουμε τα ΑΜΚΑ κ την αυλη να περνάνε 1 φορά τη μέρα η κατόπιν αιτήματος του ασθενή,για ένα τσεκ έστω λίγο κουβέντα είναι βασικό αντί να είναι παρατημένο. Η ακόμα καλύτερα για τους άρρωστους που θέλουν μεγαλύτερη φροντίδα να υπάρχουν στυλ σανατόρια με τη φροντίδα που χρειάζεται κ αξιοπρέπεια σε ένα όμορφο περιβάλλον.

Γιατί για το κράτος όσο είσαι υγιείς κ δουλεύεις σου τρώει 140€ κρατήσεις το μήνα από 890 μικτά, αλλά αν πέσεις κάτω από αρρώστια αντίο φίλε είσαι μόνος σου. Μόνο Ραφαλ κ οπεκεπεκουπεπε να τρώνε οι βλάχοι 70 δις επιδοτήσεις σε ανύπαρκτα επιδόματα τα τελευταία 20 χρονια.