Mourning after the chatbor

Przykre jest to, że mamy taką epidemię samotności, że ludzie uciekają się do czatbotów, żeby poczuć chociaż namiastkę bliskości. Wydaje mi się, że idziemy w bardzo złym kierunku.

“OpenAI ostatecznie wycofało się z najbardziej radykalnej wersji aktualizacji. Umożliwiło powrót do poprzednich wersji, ale tylko osobom, które zasubskrybują płatną wersję ChatGPT+”

Czy wcześniej te parasocjalne relacje były dostępne za darmo? To by dużo wyjaśniało…

Pomimo tego, że w pewnym sensie zaliczam się do “epidemii samotności mężczyzn”, choć w moim przypadku to trochę z wyboru, to ja zawsze LLMy widziałem jako narzędzie do pracy. Używałem tego by przyśpieszyć jakieś procesy w życiu i pracy, pomóc sobie w kreatywnym pisaniu, a raczej “do prowadzenia rozmowy” o tym co tworzę, pytania o opinie i krytykę. Przyznam, że mi ta nowa wersja lepiej siedzi, bo dużo dokładniej analizuje złożone i skomplikowane teksty. Mój obecny podręcznik systemów obejmuje ponad 350 stron i 4o się gubiło, a 5 potrafiła przetworzyć wszystko w 95% prawidłowo, także ja tam się cieszę. I mniej włazi w dupę, co też jest mega na plus. 4o uprawiało ostry poślizg językowy części analnej, często pomimo ustawiania w opcjach “charakteru” na “krytyczny”. Denerwowało mnie to i z tego powodu korzystałem często z Gemini, albo Groka, a tam jest tego trochę mniej. Teraz jest również lepiej niż było pod względem analitycznym, więc jako narzędzie stało się nawet lepsze.

A co do relacji para-socjalnych to cóż, ludzie tworzą je od dawna. Przykłady: Wielbienie celebrytów, śledzenie ich życia w każdym calu, obsesyjne “kochanie” idoli azjatyckich, traktowanie streamerów na twitchu jak swoich dobrych przyjaciół, fandomy pojedynczych fikcyjnych postaci, miliony fanfików. Znam osobiście osoby, które mają “haremy” fikcyjnych postaci, głównie z anime i gier, które obsesyjnie uwielbiają i fantazjują o nich. I jednocześnie i kobiety i faceci, zadziwiająco więcej kobiet to robi. Tworzenie “symulacyjnych” gier gdzie masz dziewczynę lub chłopaka, którzy kochają Ciebie często nad życie. Ludzie grają w to obsesyjnie, a potem nazywają to swoim ‘waifu’ czy ‘husbandos’. Ew. Teraz po prostu mają model językowy, a może mieli, który potrafił imitować te ich fantazje w sposób na tyle przekonywujący, że okłamywali samych siebie, że jest to realne, bo budowało ich sztuczne poczucie realności.

Jes jak jes, ale mogłoby być lepiej.