On the occasion of the (shocking) video of Giakoumidis on the internet, (whoever has not seen it, I strongly recommend that he do so), I came to the conclusion that I have never had two serious conversations with my father.
I don’t say this with malice, I love my father and I am very proud of him, but throughout my life any attempt at constructive dialogue has ended in a monologue of a critical nature. That is, he should shout at me and I should listen.
On the one hand I understand him and I don’t misunderstand him. Being already old, he has adopted the old-fashioned mentality of the inexpressive father-punisher, something that does not facilitate the dialogue process.
On the other hand, I am left with a complaint. I’m very jealous that I haven’t experienced – and probably won’t experience – such a father-son conversation.
Does anyone else feel this burden? Or am I “soft” and find something to cry about for no real reason?
EDIT: Since many of you are asking for it, I am including the link to the video below.
Είμαι 23ων ετών και δεν έχω κάνει ποτέ μια σοβαρή συζήτηση με τον πατέρα μου.
byu/Old-Republic-9033 ingreece
Posted by Old-Republic-9033
25 Comments
Same . Σαν να το έγραψα εγώ το κείμενο .
Νομίζω ότι πολλοί το έχουμε βιώσει. Από τη μία οι γονείς μας αναζητούν μια βαθύτερη σύνδεση μαζί μας, από την άλλη αυτό δεν έχει καλλιεργηθεί σε βάθος χρόνων, οπότε δεν μπορεί να υπάρξει από το πουθενά.
Έχεις μάθει να του βάζεις όρια; Αν ο άλλος είναι έτσι από τη φύση του θα πρέπει να μάθε ότι πλέον δεν έχει ένα παιδί απέναντι του. Οπότε:
– Αν είσαι ακόμα παιδί πρέπει να μεγαλώσεις. Οικονομική και συναισθηματική ανεξαρτητοποίηση. Να φύγεις από το σπίτι ή αν όχι να συμβάλλεις οικονομικά και με τις δουλειές του σπιτιού. Να έχεις μια σταθερή δουλειά.
– Όταν τα κάνεις όλα αυτά ή τα περισσότερα, αν ο πατέρας σου συνεχίζει στον ίδιο δρόμο, θα πρέπει να του βάλεις όρια. Θα πρέπει να τον κάνεις να καταλάβει ότι δεν μπορεί πλέον να σου λέει ο,τι θέλει, και ότι έχεις μεγαλώσει. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να είσαι έτοιμος να πατήσεις πόδι κάτω, και πιθανώς να μαλώσετε. Δε θα πρέπει όμως να είσαι θυμωμένος.
Δεν χρειάζεται.
Οι οικογενειακές σχέσεις είναι εντελώς λοταρία και οι συμβουλές από μεγαλύτερα άτομα δεν είναι πάντα σοφές. Εγώ αυτή τη στιγμή αν άκουγα τους δικούς μου σε θέματα σπουδών, εργασίας μέχρι και.. παρολίγον συνοικέσιου θα είχα φουντάρει αυτή τη στιγμή.
Όσοι έχετε γονείς και μιλάτε και βοηθάνε με συμβουλές και με άλλα καλώς. Όσοι δεν, απλά βρείτε άλλους μέντορες.
Σκέψου ο πατέρας σου να είχε επάγγελμα εκπαιδευτικού, double RIP
Welcome to the club
Δυστυχώς είμαστε πολλοί που οι πατεράδες ήταν από το λιγότερο αδιάφοροι στο χειρότερο εγκληματικά ανεύθυνοι και βάρος στις οικογένειες τους. Να είναι καλά οι δάσκαλοι και οι οικογενειακοί φίλοι που κατάφερα να έχω ένα πρότυπο.
Εμένα δε μου βγαίνει να κάνω κάτι τέτοιο με τον πατέρα μου. Δεν είναι αυστηρός, ούτε αδιάφορος, απλά στα 30 χρόνια ζωής μου ποτέ δεν περνούσαμε χρόνο μαζί λόγω της δουλειάς του που τον έκανε/κάνει να λείπει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το μόνο που μας ένωνε από πάντα ήταν τα αθλητικά, για τα οποία θα συζητήσουμε 9/10 φορές και όταν αυτά δεν υπάρχουν, με το ζόρι θα πιάσουμε -αν πίασουμε- άλλο θέμα συζήτησης.
Για να σου είμαι ειλικρινής, ζηλεύω όταν βλέπω φίλους ή γνωστούς μου να έχουν εξαιρετική σχέση με τον πατέρα τους,σαν να είναι ο κολλητός τους, το πρότυπό τους. Όμως, η σχέση μας με τους γονείς είναι και θέμα τύχης. Από τη στιγμή που πάντα ήταν εκεί για εμένα -άμεσα ή έμμεσα- ώστε να μεγαλώσω σωστά,δεν μπορώ να σχολιάσω αρνητικά κάτι τέτοιο στο τέλος της ημέρας, ειδικά όταν υπάρχουν άλλοι πατεράδες που εξαφανίζονται ή ακόμα χειρότερα θεωρούν το γιο απλά ως “συνεχιστή” του εκάστοτε επιθέτου και τίποτα παραπάνω.
Αυτό που θεοποιούμε βίντεο και άτομα στο internet πρέπει να σταματήσει κάπου. Influencer είναι, κάνει βίντεο για να τραβάει κόσμο, κάνει γερή επίκληση στο συναίσθημα και καλά κάνει θα πω εγώ. Πως αλλιώς θα βγάλει λεφτά ο άνθρωπος. Ειδικά τα τελευταία 2-3 χρόνια που το έχει δει σοβαρά έχει αυξήσει τα νούμερα του.
Στο θέμα σου τώρα, ναι και εγώ δεν έχω την σχέση που έχει ή δείχνει ότι έχει ο Γιακουμίδης με τον πατέρα του, μπορεί να μιλάμε 1 φορά τον μήνα σοβαρά αλλά παρόλο που μιλάμε λίγο ξέρει και καταλαβαίνει πράγματα για μένα που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ανασφάλειες, δυνατότητες κτλ. Με έχει στηρίξει πολύ περισσότερο από φίλους που φαινομενικά θα ήταν πιο κοντά μου. Σημείωση ότι δεν έχω σχεδόν τίποτα κοινό με τον πατέρα μου. Θα τολμούσα να πω ότι είμαστε αντίθετοι κιόλας.
Δεν ξέρω αν είσαι soft, ξέρω όμως ότι δεν πρέπει να κοιτάμε στα social ή στο yt τι προβάλλει ο καθένας και να αισθανόμαστε ότι οι διαπροσωπικές μας σχέσεις είναι λίγες γιατί δεν είναι σαν αυτών.
Επίσης. Άστο να πάει και προχώρα. Δυστυχώς είναι μια ολόκληρη γενιά πατεραδων σε αυτό το μοτίβο. Ίσως νιώθουν και αυτοί άσχημα για αυτό. Το να βλέπεις το παιδί σου σαν αυτόνομη προσωπικότητα θέλει δουλειά.
Δεν θα σχολιάσω το βιντεάκι γιατί μου είναι αντιπαθής ο δημιουργός (άσε που έχει πάρει την ιδέα του last meals της GMK).
Θα εστιάσω σε αυτό που γράφεις OP. Συμπονώ το πώς νιώθεις, συμπάσχω (ο πατέρας μου πάντα απέρριπτε οτιδήποτε έλεγα ως λάθος) και πιστεύω πως αυτή η ανάγκη μας, μας έχει δημιουργήσει πράγματι ένα συναισθηματικό κενό και μια ανασφάλεια πάνω στη δύναμη που έχουν οι ιδέες μας, οι αντιλήψεις μας και οι αρχές μας.
Δυστυχώς ο πατέρας μου έχει “φύγει”, καθώς έχει προχωρημένη άνοια/Αλτσχάιμερ, αλλά και χρόνια πριν που ήταν στα αρχικά στάδια, απέρριπτε καθετί που έλεγα.
Στη θεραπεία, η ψυχολόγος μου μου περιέγραψε πως χρειάζεται να γίνω η φωνή του μπαμπά και της μαμάς που θα ήθελα, για εμένα. Ότι να είμαι αυτός ο άνθρωπος για τον εαυτό μου.
Θέλει μεγάλη προσπάθεια να “δουλέψεις” πάνω σε όλα αυτά που σου λείπουν, αλλά είσαι πολύ νεαρό άτομο ακόμα! Εγώ πλέον στα 38 μου, νιώθω άλλες φορές δυνατή να εκφράσω την άποψη μου και να τιμήσω τις αξίες μου και άλλοτε νιώθω σαν παιδί.
Ελπίζω οι νεότερες γενιές γονέων να το δίνουν αυτό στα παιδιά τους και να είναι έμπρακτα παρόντες, διότι αυτοί οι διάλογοι θα ενδυναμώσουν τα παιδιά και θα τους δώσουν αυτοπεποίθηση.
Ναι μωρε και αν το σκαλισεις κι αλλο θα δεις οτι κατα πασα πιθανοτητα δε ξερουν ακριβως ποιος εισαι και τι θες. Εχουν μια εικονα απο οταν ησουν μικρος μπλεγμενη με μια φαντασιωση του πως θα ηθελαν να εισαι στο μελλον και συνηθως ειναι και προεκταση του εαυτου τους η/και τι θα ηθελαν αυτοι να γινουν. Ειναι αδικο; Ναι, αλλα αδικη ειναι γενικα η ζωη.
Ο γονιός θα πρέπει να βλέπει και να συμβουλεύει το παιδί του μέσα από τα μάτια του παιδιού/νεαρού ενήλικα που έχει μπροστά του και όχι μέσα από τα δικά του μάτια. Αυτό απαιτεί συναισθηματική νοημοσύνη.
Πιο συγκεκριμένα, απαιτεί διαπροσωπική νοημοσύνη ώστε να καταλάβεις τον άλλο. Ταυτόχρονα, απαιτεί και ενδοπροσωπικη νοημοσύνη ώστε να κάνει στην άκρη τους εγωισμούς του.
Επισης, απαιτεί και μέταλλο χαρακτήρα. Σε μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός καταστρέφει κάθε παραδοσιακή δομή κοινωνικής οργάνωσης ο κάθε ενήλικας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση γονιός, είναι εντελώς απροστάτευτος. Ταυτόχρονα θα πρέπει να λειτουργήσει και ως “προστάτης”-καθοδηγητης του παιδιού του κι όχι να βγάλει την πίκρα, την πίεση, τον θυμό κλπ που νιώθει. Δυστυχώς, δεν είναι εύκολο!
Many such cases
Είναι πολύ κοινό σε παλαιότερες γενιές, δεν είναι κακό που θες κάτι παραπάνω αλλά θα περάσεις πολλά χρόνια χτυπώντας ένα τοίχο και τίποτε δεν θα αλαξει, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να δουλέψεις με τον εαυτό σου ώστε να μην σε ενοχλεί, τουλάχιστον τόσο.
Δεν είναι καθόλου κακό να θέλεις να έρθεις πιο κοντά με τον πατέρα σου.
Έχεις δοκιμάσει να του μιλήσεις για το πώς νιώθεις; Αν το έχεις κάνει και δεν ανταποκρίθηκε, ίσως χρειαστεί να αποδεχτείς ότι μπορεί να μη δίνει την ίδια σημασία σε τέτοιες συζητήσεις.
Μήπως σου δείχνει την αγάπη του με άλλους τρόπους;
>Με αφορμή το (συγκλονιστικό) βίντεο του Γιακουμιδη στο γτ , (όποιος δεν το έχει δει του προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνει),
Που είναι αυτό? ‘Εψαξα αλλά δε βρήκα τίποτα.
Μια απο τα ίδια! Για στείλε κανένα λινκ για το βίντεο που λες.
Οσο μεγαλωνα ολο και πιο πολυ ξενερωνα με τους γονεις μου. Γενικα το μονο που τους αναγνωριζω ειναι η υλικη στηριξη (την οποια πραγματικα μου την βγαζουν απο την μυτη ακομα και σημερα με ψυχολογικους εκβιασμους) και αντε καποια πειθαρχια στο να διαβαζω για το σχολειο.
Απο εκει και περα το χαος. Αυτο που με ξενερωνε περισσοτερο ηταν οτι δεν ειχανε να συζητησουν κατι περα απο σχολειο, δουλειες, χρηματα (προφανως να με πρηξουν οτι δεν ειμαι οσο σοβαρος θα επρεπε και τι θα κανω με την ζωη μου κλπ). Να μου πουν για μια ωραια μουσικη, για μια παρασταση, για ενα βιβλιο. Να μου πουν μια αποψη ειτε φιλοσοφικη, ειτε πολιτικη, ειτε εστω μια συμβουλη ζωης που να πω ναι ρε φιλε τι ειπε το ατομο. Πλεον εχω την δουλεια μου που δεν καταλαβαινουν τι κανω, τα χρηματα μου και πραγματικα δεν εχουμε να πουμε κατι. Πολυ κριμα. Και το χειροτερο εχουν κανει και την αδερφη μου σαν τα μουτρα τους.
Μια από τα ίδια.
Βέβαια εμένα είναι και δύσκολη περίπτωση ανθρώπου γενικά δλδ δεν τον αντέχει ούτε η αδελφή μου και απορώ πως τον αντέχει η μάνα μου.
Δεν θυμάμαι αν ήταν πάντα τόσο δύσκολος άνθρωπος και όταν ήμουν παιδί δεν το καταλάβαινα και άρχισα να το καταλαβαίνω μεγαλώνοντας ή απλά άρχισε να γίνεται δύσκολος γιατί αυτός μεγαλώνει.
Όπως και να έχει τον έχω σαν παράδειγμα προς αποφυγή σε ορισμένες συμπεριφορές του. Είναι ένα ωραίο cautionary tale.
Ο πατέρας στο βίντεο είναι ένας πατέρας ώριμος, σωστός που προωθεί τον γυιο του να γίνει καλύτερος, ο άνθρωπος αυτός έχει μια φιλοσοφία για την ζωή που προφανώς την έχει μεταδώσει στον γυιό του.
Αν ο πατέρας σου OP δεν είναι έτσι και είναι απλά επικριτικός απέναντι σου (πρόσεξε κ θα δεις ότι το κάνει και σε άλλους ανθρώπους) πως λοιπόν να κάνεις διάλογο μαζί του;Σε καταλαβαίνω.
Αν πρόσεξες ο γυιός του κάνει ερωτήσεις,μήπως θα έπρεπε και εσύ να το κάνεις αυτό,δηλαδή ερωτήσεις πως βλέπει την ζωή,τι τον κάνει χαρούμενο,τι προσέχει σε έναν άνθρωπο κλπ.για να μπορέσεις έτσι περισσότερο να καταλάβεις πώς σκέφτεται ως άνθρωπος και όχι ποια είναι η γνώμη του απέναντι σου.Αν το κάνεις αυτό,χωρίς να επηρεάζεσαι από τα λόγια του και χωρίς να παίρνεις τα λόγια του προσωπικά,τοτε θα καταλάβεις.
Επειτα μάθε για την παιδική του ηλικία,εκεί θα βρεις γιατί είναι σκληρός και επικριτικός, μήπως έτσι ήταν κ οι γονείς του και πιστεύει ότι έτσι πρέπει να συμπεριφέρεται. Στον επόμενο τόνο, δηλαδή αργότερα, τον ρωτάς όχι πως βλέπει εσένα (προτερήματα κ ελαττώματα) αλλά τι τον έχει ωθήσει να σου συμπεριφέρεται εσένα με αυτόν τον τρόπο και ίσως τα αδέρφια σου όχι. Εδώ θα βγάλεις πραγματικά θησαυρό, έτσι είχα μάθει εγώ γιατί φερόταν στην αδελφή μου πιο υποχωρητικά και τις έκανε τα χατίρια χωρίς ποτέ να την συμβουλεύει.
Κοντεύω 40. Ως τα 27 μου, ήταν σα να μην έχω πατέρα. Ήταν παρών μόνο το μεσημέρι στο τραπέζι, δούλευε όλη μέρα και βλεπόμαστε ελάχιστα, ίσα για να μην αγνοούμε πλήρως ο καθένας την ύπαρξη του άλλου. Δεν είχαμε ιδιαίτερες επαφές, τον είχα μάθει σαν αυτόν που έφερνε τα λεφτά στο σπίτι κι αυτόν που θα με τιμωρούσε στις πραγματικά μεγάλες αταξίες.
Στα 27 μου, είχα ξεκινήσει να στήνω τη ζωή μου, να μένω μόνος μου σε άλλη πόλη, να δουλεύω, να έχω τις ασχολίες μου και να μην έχω αρκετό χρόνο για επισκέψεις στο πατρικό μου. Ήδη υπήρχε χάσμα, αλλά γινόταν πιο έντονο λόγω των συνθηκών.
Τότε ήταν που χάσαμε τη μάνα μου.
Τότε ήταν και που καταλάβαμε και οι δύο πόσο μακριά είμαστε. Αντιδιαμετρικοί χαρακτήρες με μηδαμινά σημεία τομής. Εκείνος ήθελε να επιστρέψω στην πόλη του και να αναλάβω τις δουλειές του, εγώ προσπαθούσα να σταθώ στα δικά μου πόδια κάνοντας κάτι που μου αρέσει περισσότερο και ζώντας σε μια πολύ καλύτερη πόλη από άποψη ποιότητας ζωής. Εκείνος ήθελε να μου επιβληθεί, εγώ ήθελα να με καταλάβει. Μηδέν αποτέλεσμα.
10 χρόνια μετά, κι ενώ αντιμετώπισε ένα πολύ μεγάλο θέμα με την υγεία του, έπρεπε να τον φροντίσω για κάποιο διάστημα. Τότε επιτέλους καθίσαμε κι είπαμε δυο κουβέντες, ασχέτως του πόσες ευκαιρίες είχαμε νωρίτερα. Ένιωσα ότι εκείνη τη στιγμή, με κάποιον τρόπο του απέδειξα ότι δεν είμαι κατώτερος των προσδοκιών του.
Καλησπέρα! Εγώ έχω μία κόρη και θα ήθελα να συζητάμε αλλά μόλις πάω να της πιάσω κουβέντα εξαφανίζεται και δε μου λέει τίποτα. Και δεν είναι ότι θέλω να πω κάτι επικριτικό, απλά θέλω να μιλήσουμε.
Είμαι 31 δουλεύω με τον πατέρα μου πάνω από 10 χρόνια 6/7 8-9 ώρες την ημέρα. Πέρα από οικογενειακά ζητήματα, αθλητικά και επαγγελματικά δεν έχουμε πει κουβέντα και ελπίζω να παραμείνει έτσι.
Βασικά τώρα που το σκέφτομαι τσακωνόμαστε και για τα πολιτικά από όταν πήγαινα σχολείο μέχρι και σήμερα.
Φίλε. Εμένα ο πατέρας μου με παράτησε όταν ήμουν 6. Μετά , στα 18 ξανά ξεκίνησα σχέσεις. Η μόνη σοβαρή κουβέντα που είχα με αυτόν , ήταν πως τον κατέστρεψε η μάνα μου και τι ζόρια του έφερε στην ζωή. Που δεν ήταν καν κουβέντα. Ήταν απλά να μου φωνάζει και να την βρίζει.
Μετά από αυτό έκοψα λίγο τις σχέσεις. Με ξανά πήρε τηλέφωνο μετά από αρκετούς μήνες , όταν είχα ένα τρακάρισμα. Ήταν αρκετά σοβαρό και είχα χτυπήσει αρκετά, αλλά απλά με έβρισε και μου την είπε. Και είπε ότι θα μου δώσει κάτι λεφτά για γιατρούς. Λεφτά δεν μου έδωσε ποτέ. Και μου ζήτησε να του δώσω και ολας.
Μετά από αυτό , δεν του ξανά μίλησα