“Society had exploded when it came to Muslim women or Jews”: Bishop Bonny critical of opera performance ‘Sancta’

Misschien moet ik eens een bijbel, koran en torah samen in de fik steken om te bewijzen dat ik niet discrimineer.

Alle voorstellingen zijn uitverkocht, maar wie weet zullen ze met dank aan de reclame van bisschop Bonny extra voorstellingen inlassen. Ik zou in ieder geval graag gaan

Ik kijk uit naar de versie met moslimas Meneer Vandenhouwe en Mevrouw Holzinger!

Maar ja, we weten beide wel dat dat er nooit van gaat komen hé want dan gaat er letterlijk bloed vloeien.

Als niet-gelovige vond ik dit een waardige reactie van Bonny. Ik ben zelf van mening dat er met alle religies gespot moet kunnen worden (religies, niet religieuzen), maar ik vind de reactie van Bonny er een vanuit overtuiging, niet vanuit een (vermeende) macht of wil tot censuur.

Het is zooooo gemakkelijk om die nonnekapjes te vervangen met hijabs.
Als dat kan, en mag, en door de beugel kan, dan is er geen reden tot kritiek.
Als het operahuis dat *niet* aan durft, is de kritiek terecht. Simpel toch?

Ik heb deze voorstelling een jaar of twee in Berlijn gezien, kan er dus over meepraten. Hier volgt een kleine recensie.

Toen deze operavoorstelling voor het eerst aangekondigd werd, vielen de woorden “schockerend” en “schandalig”. Zelfs als overtuigde Katholiek kon ik niet anders dan de voorstelling bij te wonen, net omdat ik mij esthetisch aangetrokken voel tot controverse, en een zwak heb voor de kitsch van overjaarse pubers. Niettegenstaande dat sommige beelden minder goed te verteren waren, hield ik mij in: ik zou enkel beoordelen op de esthetische meerwaarde, de kunstzinnige innovatie, en creativiteit, en dit met koelbloedige chirurgische precisie. Helaas bleef ik daar op mijn honger zitten: verder dan een tour de force van aloude vormen van heiligschennis die 50 jaar geleden al afgezaagd waren, reikte de voorstelling niet. Jammer. Misschien had een man deze feministische liturgie beter georkestreerd. Soit. Verder dan de helft ben ik niet geraakt: na ongeveer een uur heeft de security mij manu militari de zaal buitengebonjourd omdat het “ongepast” zou zijn om mezelf meermaals te bevredigen, in het bijzonder na de eerste verschijning van de naakte dwergin. Uit schuldgevoel ben ik op zoek gegaan naar de eerste Katholieke kerk, in de hoop mijn zonden te kunnen opbiechten en boete te doen. Een priester was nergens te bespeuren, maar als bij geluk is een goed Katholiek altijd voorbereid. Ik knielde voor een icoon waarop een streng oordelende Christus afgebeeld stond, en spande het cilicium aan rond mijn dijbeen. *”Ab omni peccato libera nos, Domine. Ab insidiis diaboli libera nos, Domine. A spiritu fornicationis libera nos, Domine.”* Ik kreeg de woorden met moeite over mijn lippen terwijl de stalen haken van het cilicium zich in mijn trillende vlees vastbeten. *”Tempore brumali vir patiens, animo vernali lasciviens. Mea mecum ludit virginitas, mea me detrudit simplicitas.”* Het bloed begon intussen langs mijn been te sijpelen. *”Kyrie eleison, Christe eleison!”* Een laatste aanspanning van het cilicium. Mijn benen beefden, en mijn longen snakten naar adem, wanneer plots de verlossing. Extase. Ik liet het cilicium los en voelde mij zo licht als een veer, zwevend op de adem Gods. Toen ik weer bij zinnen kwam lag ik op de grond, met de priester over mij heen gebogen. Hij keek mij verwijtend aan, menend dat ik één of andere performance artist was die onderweg naar Berghain verlopen was gelopen. Ik verontschuldigde mij en ratelde pro forma een laatste Ave Maria af en verliet de kerk. De zelfreflectie kwam onderweg al kettingrokend terug naar het hotel. Opgehitst door vragen als “is het zonde om jezelf te bevredigen zelfs al was het over lelijke vrouwen?” maakte ik mij zorgen over de fouten die ik had begaan, vooruitblikkend op tweehonderdduizend jaar zuiverende pijnen doorstaan in het vagevuur. Mijn geweten antwoordde: de zondaar met oprechte wroeging zet de eerste stap naar heiligheid.