What thought do you have?

Per ataqe skan Twitter ;

Të nderuara mike dhe miq të nderuar,

Sot ndaj me ju një çast të rëndë, të ngulitur thellë në kujtesën time si mjek shqiptar. Në nëntor të vitit 2024, gjatë vitit tim të praktikës së detyrueshme në psikiatri, një etapë që çdo mjek në Gjermani duhet ta përfundojë për t’u kualifikuar si neurolog, përjetova një ngjarje që tronditi thellësisht ndërgjegjen time.

Gjatë një turni nate, mu kërkua të bëj një vlerësim mjekësor për një pacient të sjellë nga reparti i psikiatrisë. Nuk isha ende neurolog, por mjek në formim, në një fazë ku përvoja klinike ndërtohet mbi kontaktin njerëzor, ndërlikimet etike dhe reflektimin personal. Pacienti, një burrë rreth të pesëdhjetave, me origjinë rome nga Kosova, u ul përballë meje me një lloj frike që nuk e kishte burimin në trup, por në ndërgjegje.

Në fillim foli për pagjumësi, për ndjesi ankthi dhe makthe. Gradualisht, rrëfimi i tij mori një drejtim të errët. Më tregoi se gjatë luftës, në vitin 1999, ishte bashkuar me forcat serbe dhe kishte marrë pjesë në masakrimin e shqiptarëve. Përshkroi shtëpi të djegura, gra dhe fëmijë të pushkatuar, një vajzë të re që i kishte ngulur sytë pak çaste para se të vritej. “Ata më shfaqen çdo natë,” më tha. “Më shikojnë në heshtje, si të më kërkonin llogari.”

Pas luftës kishte emigruar në Gjermani, kishte krijuar një familje dhe kishte ndërtuar një jetë të jashtme të qëndrueshme. Por nata nuk e falte. Frika dhe faji e kishin ndjekur gjithmonë. Dhe papritur, më pyeti me zë të ulët: “Ti… je shqiptar?” Pohimi im e shokoi. Në çast u zbeh, sytë iu ngurtësuan. Ishte momenti kur kuptoi se i kishte rrëfyer krimet e tij më të errëta pikërisht një shqiptari, një biri të atyre që ai i kishte parë të digjeshin, të vriteshin.

E dëgjova me qetësi, por në zemrën time digjej kujtesa e Pejës, e Gjakovës, e Kosovës. Dhe ndjeva se nuk mund të vazhdoja. Refuzova ta trajtoj më tej. Jo nga urrejtja. Por nga besnikëria ndaj të rënëve. Nga nderimi për nënat që ende presin, për fëmijët që nuk u rritën kurrë. Ishte një vendim i vështirë, por i domosdoshëm për të qëndruar në paqe me ndërgjegjen time.

Dhe tani, me zemër të hapur, ju pyes: Çfarë do të kishit bërë në vendin tim?

Cianid

AI generated profile pic, ndoshta tu korrë fejesë

Ska meshir per tradhetaret e Atdheut